نگهبانان قدرت صفحه 238

نظر دبیر صفحۀ خوانندگان دربارۀ تبلیغ ها، آلودگی و سیاست های زیست محیطی گاردین» که در 24 ژانویۀ 2004 منتشر شد.

پس یک سؤال ساده مطرح می شود: چرا این سیلاب نامه ها ارزش یک ستون از این نوع را داشت، اما در صفحۀ نامه های خوانندگان به هیچ وجه نمایش داده نشد؟

نمایش دبیر صفحۀ خوانندگان گاردین به عنوان شاه ماهی لیبرال

کانون توجه مقالۀ یان مایز در 24 ژانویه از این قرار بود: «اعتبار سبز» گاردین، این حقیقت که روزنامه نگارانش در سال 2002 مبلغ 520 هزار پوند صرف پروازهایشان کرده اند، تبلیغ درخت کاری روزنامه برای جبران این پروازها، و احتمالا دعوت از خوانندگان برای دادن پول بیشتر برای پروازها جهت جبران هزینه های درخت کاری.

این البته واکنشی عجیب به ایمیل های انبوهی بود که نکات روشن و صریحی دربارۀ تعارض منافع در گاردین مطرح کرده بودند. این را می توان یک نمونۀ کلاسیک از «شاه ماهی لیبرال» دانست: روشی که طبق آن عمدتاً بر مسائل غیرتهدیدآمیز و پیش پاافتاده توجه می شود و مسائل بسیار مهم تر و مخرّب تر مغفول گذاشته می شوند. مقالۀ گاردین خصوصاً از آن رو مایۀ نگرانی ما بود که یک نمونۀ تمام و کمال در مقیاس خُرد از تلاش بدبینان بنگاه ها برای خنثی سازی جنبش سبز در دهه های 1980 و 1990 به نظر می رسید. و اکنون دغدغۀ صادقانۀ افکار عمومی به بن بست و «امیدهای واهی» هدایت می شد، تا قدرت بنگاه ها دوباره برای تداوم سودآفرینی حداکثری (صرف نظر از هزینۀ آن برای مردم و سیارۀ زمین) از قید رها شود.

مایز در یک پاراگراف گویای این مقاله نوشت:

و برگردیم به پیشنهاد تبلیغی دو پرواز میان قاره ای با هزینۀ یک بلیط. ساده بگوییم، دبیر بخش محیط زیست، و خبرنگار محیط زیست و کشاورزی گاردین، این تبلیغ را در تعارض با سیاست های تحریریۀ گاردین دربارۀ گرمایش جهانی دیدند. آنها کاملاً می فهمیدند که این تبلیغ، برداشت «دورویی و ریاکاری» را دربارۀ روزنامه ایجاد می کند.