نگهبانان قدرت صفحه 244

دیگری بر تفاوت چشم گیر شکنجه گران با دیگران همتایان شان (حداقل تا زمان استخدام و آموزش آنها به عنوان شکنجه گر)وجود ندارد. (1) پس ساده می توان گفت که اقدام اساساً غیراخلاقی (فاجعه ای که راه را برای کارهای دهشتناک گسترده بواسطۀ فقدان حس مسؤولیت باز می کند)، پذیرش این است که ما متعهدیم «آن گونه که به ما می گویند عمل کنیم.»

اما یک حقیقت در جامعۀ ما، مروّج و تأکیدکنندۀ دقیقاً همین «تسلیم خود» است: اینکه هر بنگاهی که ما را به مثابۀ یک ابزار «استخدام» می کند و ما را ملزم به پذیرش توافق نامه ای مشتمل بر مفاد و شرایط سخت گیرانه می نماید، همین تقاضا را از ما دارد؛ و کسانی که مایل نیستند «بازیکن این تیم» باشند باید هزینه های سنگینی را متحمل شوند. ما آموزش می بینیم که این وضع را «گردش کار معمول دنیا» ببینیم: چیزی که باید پذیرفت، نه اینکه درباره اش تأمل کرد. اما همان طور که نوام چامسکی گفته است، این پدیده می تواند پیامدهای فاجعه باری داشته باشد:

با بررسی یک بنگاه، دقیقاً به مانند یک برده دار، باید میان نهاد و فرد تمایز قائل شوید. پس مثلاً برده داری یا سایر انواع ظلم، در ذات خود هیولا است. اما افراد شرکت کننده در آن ممکن است بهترین آدم های متصور باشند: نیک خواه، مهربان، خوش رفتار با کودکان شان، حتی خوش رفتار با بردگان شان، و مراقب سایر مردم. منظورم آن است که فرداً ممکن است هرکسی باشند. اما در نقش نهادی شان، هیولا می شوند، چرا که آن نهاد ذاتی هیولاوار دارد. و در اینجا نیز همین مسئله صادق است. (2)

پدیدۀ «فوران»

روزنامه نگاران نیز، به مانند پرسنل نظامی، خود را تسلیم منبع اقتدار می کنند. بنا به قانون بنگاه، مدیران موظفند سود سهام داران را حداکثر کنند؛ و روزنامه نگاران بنگاه نیز موظفند در محیط سخت گیر سیاسی و اقتصادی، در گفتار و کردار خود، پیش رفت بنگاه را بر هر چیز دیگر اولویت دهند. لذا افراد می روند و می آیند، اما سال به