نگهبانان قدرت صفحه 25

مارس 2003، بیش از 700 دبستان توسط بمباران ها آسیب دیده اند که یک سوم آنها در بغداد هستند. بیش از 200 مدرسه در آتش سوخته اند و بیش از 3000 مدرسه غارت شده اند. (1)

در ژوئن 2005، میس نِمر (2) (یک پزشک جوان عراقی) به دامنۀ ناامیدی این کشور اشاره ای داشت:

همکاران من، 99.99% آنها واقعاً افسرده اند. آنها می خواهند هرطور که شده از این کشور بروند. به هر کشور دیگر دنیا، مهم هم نیست که کجا. هر کاری هم در آن کشور می کنند، مهم نیست که چه کاری. آنها فقط می خواهند بروند. آنها واقعاً منتظر این فرصت اند. (3)

این طوفان مصیبت بار در عراق، نتیجۀ مستقیم حملۀ غیرقانونی آمریکا-انگلستان، ناتوانی نیروهای «ائتلاف» در برنامه ریزی مناسب برای اشغال، و کم هزینه کردن برای مراقبت های بهداشت و سلامت است. باب هربرت (4) در نیویورک تایمز نکته ای روشن را مطرح کرد: «و [درباره] بازسازی عراق، اصلاً فراموشش کنید... باورکردنی نیست دولتی که مدرسه های همین آمریکا را بازسازی نمی کند، واقعاً برای بچه مدرسه ای های عراقی گِل لگد کند.» (5)

پایانِ مؤثر: قتل عام آمریکا-انگلستان در عراق

اشارۀ بلر در سال 2003 به «مرگ بی دلیل عراقی ها» اشاره ای به مرگ دسته جمعیِ کودکان در تحریم هایی بود که سازمان ملل متحد، گروه های مدافع حقوق بشر و سازمان های کمک رسانی گزارش داده بودند. بلر در مصاحبه ای با بخش خبری نیوزنایت (6)، این گونه استدلال کرد که «به خاطر شیوۀ اجرای تحریم ها توسط صدام»، این مرگ ها «واقعاً سیاست وحشیانه ای علیه مردم عراق» هستند. (7)

1- «به گزارش صندوق کودکان سازمان ملل متحد، مدارس عراق از بی توجهی و جنگ رنج می برند»، 15 اکتبر 2004: www.reliefweb.int
2- Mays Nimr
3- نقل قول در: اخبار شبانگاهی ساعت 10 بی بی سی، BBC1، 7 ژوئن 2005
4- Bob Herbert
5- «جنگ بی دلیل»، نیویورک تایمز، 18 اکتبر 2004
6- Newsnight
7- برنامۀ Newsnight Special، شبکۀ BBC2، 6 فوریۀ 2003.