نگهبانان قدرت صفحه 252

پرهیز کرده است! نکته آن است که به تعبیر اشمیت، .«امتناع از زیر سؤال بردن به منزلۀ یک کنش سیاسی محسوب نمی شود، و لذا حرفه ای ها ظاهراً در کار خود بی طرفی سیاسی دارند.» (1)

اما روشن است که «زیر سؤال نبردن» نیز یک کنش سیاسی است. به واقع در سال های 2002 و 2003 هیچ کاری نمی توانست «غیر بی طرفانه تر» از انعکاس بی تأمل فریب های داونینگ استریت دربارۀ عراق باشد، کاری که جنگ بدبینانه و مرگ دسته جمعی چندین هزار انسان بی گناه را تسریع می کرد؛ و البته کاملاً روشن است که این کنش «بی طرفانه»، از منظر اخلاقی عملی شرورانه است. مهم نیست که هیچ یک از حرفه ای های رسانه در سراسر دنیا، اسطوره بودنِ «عینیت انعکاس [حرف ها و اقدامات] صاحبان قدرت» را نمی پذیرند؛ چرا که به هر روی، دنیای واقعی علت و معلول، دروغ و دست کاری [برای جلب] پشتیبانی افکار عمومی، و مسؤولیت اخلاقی در مرگ ومیرها، وجود دارد.

در نتیجۀ این تبعیت گسترده از «معیارهای حرفه ای گری» (یعنی تبعیت از قدرت)، فرهنگی پدید می آید که در آن باید از تفکر انتقادی و پرسش گری صادقانه ترسید، یا به واقع از آن نفرت داشت، چرا که عملی غیرحرفه ای، خطرناک و خطا محسوب می شود. ما در دریچۀ رسانه، در برخوردهایی که با روزنامه نگاران داریم، این ترس را می بینیم: آنها می ترسند که با انکار حقیقت ها مسلم، غیرمنطقی به نظر برسند؛ اما در عین حال از افشای واقعیت هایی می ترسند که ممکن است ستون، اعتبار و شغل شان را از ایشان بگیرد. همچنین، و البته مهم تر، اینکه می ترسند حرف های ما و خوانندگان مان چه تأثیری بر فهم ایشان از کیستی شان می گذارد. در مقاله ای که در سال 1916 منتشر شد، برتراند راسل (2) این نکته را با قوت توضیح داد:

انسان از فکر بیش از هر چیز دیگر روی زمین می ترسد: بیش از آوار، حتی بیش از مرگ... ترس است که انسان را عقب نگه می دارد: ترس اینکه مبادا باورهای گرامی اش توهم از آب دربیایند،