نگهبانان قدرت صفحه 253

مبادا نهادهایی که با آنها زندگی کرده است مضرّ از آب دربیایند، مبادا اینکه خود او کمتر از آنکه تصور می کرده است شایستۀ احترام باشد. (1)

برای روزنامه نگاران لیبرال هیچ چیز ترسناک تر از آن نیست که بفهمند شاید آن مدافعان نجیب زادۀ عدالت و واقعیت که تصور می کرده اند، و حرفۀ پرسود و پراعتبار خود را بر اساس آن تصویر بنا کرده اند، نباشند. به تعبیر مکرّر جان پیلجر، مسئله این است که لیبرال ها «هم خدا را می خواهند و هم خرما را.» آنها می خواهند یک نظام رسانه ای فاسد و شنیع که قدرت دیوسازی یا استقبال از ایشان را دارد به ایشان احترام گذاشته و پاداش دهد، و در عین حال می خواهند به منزلۀ مدافعان افراد ضعیف و رنج کشیده ای دیده شوند که غالباً قربانی همان نظام رسانه ای و اتحاد دولت-بنگاهی اش هستند. یک راه حل می تواند چشم پوشی از نقش مشهود نظام رسانه ای در مصیبت بشر باشد، اما این راه پوچ و مزخرف است.

به همین دلیل است که بسیاری از لیبرال ها، دریچۀ رسانه و خوانندگانش را به «حمله به اشخاص» متهم می کنند. اما ما به هیچ روزنامه نگاری حملۀ شخصی نکرده ایم: ما می خواهیم ایده ها را به چالش بکشیم، نه اینکه به افراد (که هیچ عداوتی با ایشان نداریم) حمله کنیم. اما واقعیت آن است که استدلال های ما، بر فهم فرد از خودش تأثیر می گذارند.

اشمیت از نوام چامسکی نقل می کند که استقبال لیبرال ها در دانشگاه هاروارد (2) از او چه تفاوتی با استقبال محافظه کاران در ام آی تی (3) دارد:

بنا به معیارهای متعارف، هیئت علمی هاروارد لیبرال تر، و در واقع لیبرال های چپ گرا هستند. هیئت علمی ام آی تی غالباً بسیار محافظه کار، حتی مرتجع هستند. من معمولاً با هیئت علمی ام آی تی راحت کنار می آیم حتی وقتی که دربارۀ هیچ چیز توافقی نداشته باشیم، که غالباً هم همین طور

1- برتراند راسل، از «اصول بازسازی اجتماعی»، 1916؛ نقل قول در: اریک فروم، «دربارۀ نافرمانی و سایر مقالات»، انتشارات Routledge Kegan Paul، 1984، صفحات 5-34.
2- Harvard University
3- Massachusetts Institute of Technology (MIT)