نگهبانان قدرت صفحه 254

است. اما اگر به باشگاه هیئت علمی هاروارد بروم، سکوت سرد را حس می کنید انگار که شیطان شخصاً وارد اتاق شده است. (1)

شاید خوانندگان داستان دخترکی را به یاد بیاورند که کنار یک چاه عمیق بازی می کرد و توپ طلایی اش درون چاه افتاد؛ سپس قورباغه ای بی ریخت توپ را درآورد و به او داد. جوزف کمپبل (محقق اسطوره شناسی تطبیقی) اهمیت این شخصیت تنفرآور را توضیح می دهد که به شکل های مختلف در داستان های تخیلی و ادبیات عامه پسند در کل فرهنگ و تاریخ ما دیده می شود:

قورباغه یا اژدهای نفرت انگیز و مطرود این قصه ها، خورشید را در دهانش می گذارد و بیرون می آورد؛ چرا که قورباغه، مار، آن مطرود، نمایندۀ عمق ناخودآگاه است... که در آن تمامی عوامل، قوانین و مؤلفه های حیات مطرود، ناپذیرفتنی، تصدیق نشدنی، ناشناخته یا رشدنیافته انباشته شده اند... لذا جارچی یا منادی این ماجرا، بنا به قضاوت دنیای پیرامون، غالباً موجودی تیره، تنفرانگیز یا وحشت ناک است؛ اما اگر کسی از او تبعیت کند، راهی از میانۀ دیواره های روز به سوی تاریکی گشوده می شود، به سوی جایی که جواهرات در آن می درخشند. (2)

چامسکی نیز چنین قورباغه ای است! و (امیدواریم که) دریچۀ رسانه نیز همین طور!

اصلاً؛ این سیستم جواب می دهد!

مرحوم گری وب (3) نمونه ای از آن دسته روزنامه نگاران بود که روزگاری دریچۀ رسانه را طرد می کرد. او به مدت 19 سال گزارش گر تحقیقی بود که فساد در بخش های دولتی و خصوصی را کانون توجه خود قرار داد و برای روزنامه نگاری اش بیش از 30 جایزه برد. او یکی از شش گزارش گر روزنامۀ مرکوری نیوز (4) در سن خوزه (5) بود که

1- چامسکی، نقل قول در: اشمیت، «ذهن های منضبط»، صفحۀ 14.
2- «قهرمان هزارچهره»، انتشارات دانشگاه Princeton، 1949، صفحات 3-52.
3- Gary Webb
4- Mercury News
5- San Jose