نگهبانان قدرت صفحه 257

اطلاع و مداخلۀ سیا بسیار بیشتر از حد تصور من بود. آن حلقۀ قاچاق نیز بسیار بزرگ تر از آن بود که من تصویر کرده بودم. همکاری میان عاملان سیا که کنتراها را اداره می کردند و قاچاقچیان مواد مخدر، نزدیک تر از آن چیزی بود که من نوشتم. (1)

وب نوشت که علی رغم نکوهش مطبوعاتی، آن حقیقت ها کوبنده تر (و نه ضعیف تر) شدند؛ اما هیچ گاه جداً بررسی نشدند. در عوض، آن مقاله برای همیشه عنوان «بی اعتبار» را گرفت.

پس چرا مطبوعات با مقاله و خود وب مقابله کردند؟

در اصل به خاطر اینکه آن مجموعه، ایده های خطرناکی را مطرح می کرد. می گفت که دولت مرتکب جنایت شده است. اگر آن ماجرا درست بود، یعنی دولت فدرال نیز قدری (هرچند غیرمستقیم) در جریان مواد مخدری دست داشت که در دهۀ 1980 میلادی وارد محله های سیاه پوستان می شد... این تبانی میان مطبوعات و صاحبان قدرت از آن رو ترسناک است که واقعاً خوب عمل می کند. در این مورد، انکارهای دولت و وعده های پیگیری واقعیت، محقق نشد. افکار عمومی (بنا به دلایل روشن) آنها را قبول نکرد، و تقاضای بررسی مستقل رو به افزایش بود. اما پس از ورود «سگ های نگهبان» [یعنی مطبوعات]، افکار عمومی متفرّق و سردرگم شد، و تلاش برای برگزاری جلسه بررسی کنگره نیز از شور و شوق افتاد. (2)

وقتی تعداد کافی از مردم قبول کنند که یک ماجرا اغراق آمیز یا تحریف شده است، می توان آن را به سادگی دفن کرد و به فراموشی سپرد.

در روایت فوق، وب به خوبی کمک می کند که بفهمیم چگونه «ایده های خطرناک» و روزنامه نگارانِ «خطرناک» از جریان اصلی رسانه ها حذف می شوند: یک «چماق» واقعاً سنگین منتظر کسانی است که پا از گلیم خود درازتر کنند و مسائلی را افشاء نمایند که برای دامنۀ گسترده ای از منافع تشکیلات تهدیدآمیز محسوب شود. آنچه دربارۀ روایت وب اهمیت دارد آن است که او 17 سال شجاعانه و صادقانه به عنوان یک روزنامه نگار