نگهبانان قدرت صفحه 263

فصل 12: به سوی رسانه های غم خوار

اشاره

در بریتانیا، روزنامه ها بیش و پیش از همه، یک کسب وکار هستند. آنها برای گزارش گری اخبار، خدمت به عنوان سگ نگهبان دولت، نظارت بر کردار حاکمیت، دفاع از شهروندان عادی علیه سوءاستفاده گران از قدرت، افشای رسوایی ها یا کارهای خوب و نجیب دیگری که گاهی اوقات از مطبوعات انتظار داریم، نیستند. به مانند هر کسب وکار دیگری، آنها نیز هستند تا پول بسازند. آنها وقتی هم کارکردهای عمومی خود خود را انجام می دهند، برای موفقیت شان به عنوان یک کسب وکار است. (1) - کالین اسپارکز (2)

غرب بهترین است: چگونه غم خواری رسانه ها، به «بیرون» پرتو می افکند؟

خوانندگان دیده اند که روزنامه نگارانی که از واشنگتن گزارش می کنند، ظاهری مشابه با مسؤولینی دارند که قرار است پوشش دهند: گزارش گران مرد ظاهر، لباس و صدایی شبیه به سیاست مداران نخبۀ مرد دارند؛ گزارش گران زن ظاهر، لباس و صدایی شبیه به سیاست مداران نخبۀ زن دارند، که لبریز از لباس های قدرت نما و جذبه های آراسته است.

ظاهر روزنامه نگاران را نمی توان «خنثی» تلقی کرد. مثلاً تصور کنید که با لباسی خوش پوش، در مقابل کنگره، اعلام کنند که رهبران غربی دست نشاندۀ بنگاه های بزرگی هستند که برای فریب افکار عمومی جهت پذیرش بازی «دموکراسی» به دروغ و تدلیس متوسل می شوند، و سیاست هایی را تحمیل می کنند که مایۀ سودآفرینی یک گروه معدود نخبگان می شود. فرض کنید ظاهر، لباس و صدای دقیقاً همان نخبگان را داشته باشند، که در نتیجه مایۀ تمسخر همۀ حرف هایشان می شود.

تأثیری که روزنامه نگاران می گذارند مانند یک فرستادۀ محترم است که معصومانه و محترمانه، امتیاز ویژه ای یافته است: او تا رأس هرم قدرت بالا رفته است و با اظهارات حیاتی آن رأس بازگشته است. و آنچه ایشان در عمل