نگهبانان قدرت صفحه 264

می گویند نیز تقویت کنندۀ این برداشت است: همیشه بر آنچه «واشنگتن فکر می کند»، یا «مسؤولین کاخ سفید» امید دارند، می ترسند یا برنامه ریزی کرده اند، تأکید می شود.

پیامی که ناخودآگاه منتقل می شود آن است که حاکمان ما برتر، متعالی و خوش نیت اند. پس ایشان به مثابۀ ارجمندترین قشر یک نظام سیاسی شایسته سالار، شایستۀ احترام و حتی خضوع اند. ما تربیت می شویم تا در پای قدرت، حس کوچکی و توجه خاضعانه داشته باشیم. هیچ کس نباید از این گزارش ها برداشت کند که ما (یعنی مردم) رهبران صوری هستیم، و سیاست مداران صرفاً توسط ما به عنوان نمایندگان انتخاب می شوند.

پس نتیجه می گیریم که ارزش های والا، مایۀ انگیزش نظام سیاسی خضوع گستر و نیک خواهی هستند که این گزارش ها مطرح می کنند. و اگر این نظام خوش نیت از دل جامعه برآمده و برآن حکم رانی می کند، پس جامعه نیز باید اساساً خوش نیت، متمدن و اخلاقی باشد.

به واقع بسیاری از روزنامه نگاران ظاهراً به نوعی داروینیسم اخلاقی اعتقاد دارند که علی الظاهر تخصص پرتوان و پیش رفتۀ غرب را با پیش رفت اخلاقی برابر می داند. پیش فرض آنها این است که ما از لحاظ فکری، فرهنگی و اخلاقی برتر از آن جامعه های «کمترتوسعه یافته» هستیم که در «جنوب فقرزده» قرار دارند. روزنامه نگاران سفیدپوست و خوش پوش آکسبریج (1) همیشه در حال تصویری می شوند که گویا مانند مبلغان مذهبی، در میان برادران قهوه ای پوست مصیبت زدۀ ما در حال حرکت اند. پولی توینبی (2) در مقالۀ خود با عنوان «غرب واقعاً بهترین است» نوشته است:

ما در فرهنگ سیاسی و اجتماعی مان، یک شیوۀ زندگی دموکراتیک داریم که بی هیچ تردیدی می دانیم بسیار بهتر از سایر شیوه های زندگی در تاریخ بشریت است. ما همگی مبلغان و معتقدانی هستیم که شیوۀ ما، از لحاظ معیارهای مهم و معنادار، بهترین است؛ حتی اگر نخواهیم این نکته را بپذیریم... (3)

1- ترکیبی از اسامی دو دانشگاه آکسفورد (در انگلستان) و کمبریج (در آمریکا) که اشاره به روزنامه نگاران این دو کشور دارد. - مترجم
2- Poly Toynbee
3- «غرب واقعاً بهترین است»، ابزرور، 5 مارس 2000.