نگهبانان قدرت صفحه 265

در نیویورک تایمز، مایکل واینز (1) در سال 1999 هشدار داد که علی رغم «پیروزی آمریکا بر کمونیسم و [اقدامات] ضدبشری» در کوزوو، مسائل همچنان بر جا مانده اند. به گفتۀ واینز، آمریکایی ها غالباً اخلاقیات خود را جهان شمول تلقی می کنند، اما در واقع «از لحاظ ارزش جان یک انسان، شکافی فاحش میان غرب و مابقی دنیا وجود دارد.» (2)

پس ما باید با بمب های لیزری، راه گذار از «مذهب های قرون وسطایی» به سوی «دموکراسی» را برای مردم برقع پوش دنیا روشن کنیم. البته هرکسی حق ندارد در خارج از دایرۀ حقوق بین الملل علیه کشور دیگری جنگ به راه بیاندازد. ولی ما «هر کسی» نیستیم» ما مدرنیته، عقل و علم ایم. ما غرب هستیم.

جین لاروک (3) (دریادار آمریکایی) در سال 1985 دربارۀ نبردهایش علیه ژاپنی ها از سال 1941 تا 1945 گفت:

فکر می کردیم آنها مردان قهوه ای پوست کوچک اند و ما مردان سفیدپوست بزرگ. آنها یک گونۀ پست تر بودند. آلمانی ها به عنوان مبارزان و سازندگان بزرگ شناخته می شدند، اما ژاپنی ها یک هدف ساده بودند. ما از سلاح های هسته ای علیه این مردان قهوه ای پوست کوچک استفاده کردیم. دربارۀ استفاده از سلاح هسته ای در ویتنام هم حرف می زدیم. دربارۀ استفاده از نیروی نظامی مان برای گرفتن نفت مان در خاورمیانه از یک تیرۀ دیگر از تیره پوستان هم حرف می زدیم. اما هیچ گاه نمی شنویم که ایالات متحده از ارتش برای گرفتن نفت مان از کانادا استفاده کند. ما هنوز هم فکر می کنیم یک اَبَرنژاد بزرگ هستیم. (4)

چون اعتقاد داریم که اساساً برتر هستیم، زندگی هایمان مهم تر هستند. ما افرادی پرتکاپو و مدرن هستیم؛ آنها گروه هایی درمانده و فقرزده هستند. وقتی تروریست ها ما را می کشند، مردگان ما افرادی صاحب نام، خانواده و تاریخ هستند. وقتی آنها زیر رگبار تفنگ های ما می میرند، توده های بی نام اند.

1- Michael Wines
2- هشدار اقدام، گروه «انصاف و دقت در گزارش گری» (FAIR)، 17 ژوئن 1999.
3- Gene Larocque
4- نقل قول در: هوارد زین و آنتونی آرنوف، «صدای تاریخ مردم آمریکا»، انتشارات Seven Stories Press، 2004، صفحۀ 373.