نگهبانان قدرت صفحه 267

شما یک نقد جالب وکلی دربارۀ منابع مالی روزنامه ها دارید، و البته نتیجۀ دلخواه تان را می گیرید. این بحث بسیار جالب، اگرچه قدیمی، است. مایلم بدانم شما چه الگوی کسب وکار دیگری برای روزنامه ها پیشنهاد می دهید که تعداد زیادی از نویسندگان و دبیران مطلع و باتجربه را در دو عرصۀ چاپی و اینترنتی، در اینجا و خارج از این کشور، حفظ کند؟ در این صورت، قیمت روزنامه چقدر باید باشد؟ یا، در صورت عدم استفاده از تبلیغات، چه منبع درآمد دیگری را ترجیح می دهید؟

این بحث ها همگی جالبند و برایتان آرزوی موفقیت دارم. من فقط بنا به تجربه ام می توانم جواب بدهم.

آلان (1)

این پرسش ها جالبند. در پاسخ، اولین نکته ای که باید گفت آن است که ما اصلاً موظف نیستیم به مسئلۀ جایگزین ها جواب بدهیم. جلب توجه ها به یک مسئلۀ مهم بدون ارائۀ راه حل نیز کاملاً منطقی است: یعنی برجسته سازی مسائل مهم برای بحث فی نفسه یک فعالیت مهم و مشروع است.

تا آنجا که ما می دانیم، دریچۀ رسانه اولین تلاش جدی برای واکنش منظم و بنیانی به جریان اصلی پروپاگاندا در بریتانیا است. انتقاد از کارفرمایان بالفعل یا بالقوه یعنی پایان عمر حرفه ای روزنامه نگار، که در هر صنعتی نیز همین گونه است، و لذا افراد خوش نیت عموماً تلاش کرده اند در حد توان خود درون رسانه ها اقدام کنند و پا روی دم شیر نگذارند.

این البته یک استراتژی غیرمعقول نیست، خصوصاً پیش از انقلاب اینترنتی که صدای ناراضیان به شدت محدود بود. با این حال، یک دو جین ناراضی ماهر رسانه ای از دیرباز در حاشیۀ جریان اصلی رسانه ای در ایالات متحده فعالیت داشته اند؛ در حالی که در بریتانیا فقط به اندازۀ انگشتان یک دست از چنین افرادی داریم و به جز آنها فقط شاهد یک سکوت خفه کنندۀ از سوی افراد راحت طلب هستیم.