نگهبانان قدرت صفحه 269

وقفه بیندازد و بگوید در یک مدرسه آتش سوزی شده است و بچه ها زنده زنده می سوزند. از چنین کسی نیز انتقاد نمی شود که چرا بهترین راه حل را برای مهار آتش سوزی ارائه نکرده است. اینکه مانند راسبریجر بگوییم که این ناتوانی [در ارائۀ راه حل] دلیلی برای بی توجهی به هشدار است، قطعاً یک فرافکنی بدبینانه است.

پس ما می توانیم بگوییم که مردم باید خودشان تصمیم بگیرند با این مشکلاتی که ما برجسته کرده ایم چه کنند، و ما صرفاً کاری را می کنیم که کس دیگری نمی کند: یعنی می گوییم «رسانه های بنگاهی یک مسئله و مشکل مهم دارند.» منطقاً می توانیم چنین استدلالی بکنیم، اما حرف مان فقط این نیست.

نت نشین ها در راهند!

نت نشین ها (1) در راهند!

نظر به راه حل های عملی، ما بیش از حرف، عمل می کنیم: دریچۀ رسانه خودش یک راه حل عملی است. ترویج مشارکت عموم مردم در نقد رسانه ها، یک کار حیاتی است. همان طور که در فصل پیشین بحث شد، نامه نگاری به رسانه ها می تواند بخش مهمی از راه حل پیشنهادیِ ما باشد. روزنامه نگاران، خصوصاً روزنامه نگاران لیبرال، معمولاً خود را «آدم های خوب قصه» می دانند که ترکتازی های قدرت را افشاء می کنند. بعلاوه، آنها خود را تمجیدشده، محترم و حتی دوست داشتنی می دانند؛ و روزنامه نگاران صداوسیما غالباً خود را چهره های مشهور عامه پسند تلقی می کنند. لذا ایشان در برابر حتی لطیف ترین انتقادهای «چپ گرایانه» که بر جایگاه «آدم خوب قصه» خدشه وارد کند، حساس اند.

نقدها و چالش هایی از این دست، فهم آنها از کیستی شان را به چالش می کشد، راحت طلبی شان را از کار می اندازد و به خودِ مغرورشان ضربه وارد می کند، لذا آنها به ندرت می توانند از واکنش نشان دادن خودداری کنند. این واکنش ها به نوبۀ خود فهم ارزشمندی از دنیای بستۀ امتیازهای ایشان فراهم می آورد که معمولاً مصون از نقد صادقانه است. برخی از نتایج مهم این کار می توانند آگاهی بیشتر عامّه از واقعیت های رسانه ای و حتی بهبود عملکرد روزنامه نگاری باشند. رسانه به خودفریبی و مصنویت از نقد وابسته است؛ لذا چالش های عقلایی غالباً می توانند راه توجیهِ استدلال ها و تأکیدهای پرغلط را بر روزنامه نگاران ببندند.