نگهبانان قدرت صفحه 279

کاری عموماً باعث بیگانه شدن مالکان، شرکت های مادر و تبلیغ گران می شود. همچنین موجب فشار انتقادی بنگاهی از سوی بنگاه ها و از سوی شاخه های چپ و راست حزب تجارت محور غالب (کارگر/محافظه کار و دموکرات/جمهوری خواه) می شود.

مسلماً در چنین صورتی برچسب «بنیادگرایان اقلیمی»، «متعصبان چپ گرا» و «مارکسیست-لنینیست» به روزنامه و دبیران آن چسبانده می شود و درآمد تبلیغات به سوی رقیبان آنها می رود، در نتیجه قیمت فروش روزنامۀ ناراضی بالا می رود و رقباء می توانند قیمت های فروش خود را پایین آورده و مشتریان را با وعده های ویژه تطمیع کنند. احتمالاً سایر بنگاه ها نیز با پس گرفتن تبلیغ های خود یا روش های دیگری از این دست، به روزنامۀ سرکش حمله می کنند. روزنامه مزیت [اقتصادی] خود را از دست می دهد و احتمالاً از دایرۀ کسب وکار [روزنامه داری] خارج می شود. در گذشته، نمونه های متعددی از این ماجرا را دیده ایم.

می توان تصور کرد که برای تبلیغات رسانه های خبری جدی محدودیت وضع شود، یا رسانه ها مانند خیریه ها از منابع مالی دولتی بهره مند شوند. از ادوارد هرمان، که با نوام چامسکی کتاب کلاسیک «ساخت رضایت: اقتصاد سیاسی رسانه های جمعی» را نوشته اند، خواستیم که دیدگاه خود را بگوید:

بی بی سی و سایر بنگاه های خدمات عمومی در حوزۀ رسانه مشخصاً الگوی متفاوتی دارند، اما الگوی «تجاری کسب وکار» ندارند. همگی آنها رو به افول بوده و به سمت الگوی تجاری کسب وکار می روند، اما نتیجۀ آن [شکل گیری] رسانه های کمابیش فاسد است که البته تفاوت های زیادی در آن شاهد خواهیم بود (و گاردین مطمئناً در بالاترین درجۀ کیفیت در این الگو قرار می گیرد). اما اگر الگوی تجاری کسب وکار ذاتاً مشکل آفرین باشد، باید به نقد آن و نشان دادن نواقص عمیق اش ادامه دهیم، و به آن فشار بیاوریم تا بهتر کار کند. اما روشن است که باید سخت تلاش کنیم تا یک الگوی باکیفیتِ غیرتجاری ارائه دهیم. نظر به قدرت رقابتی رسانه های مبتنی بر الگوی تجاری، این کار دشوار خواهد بود.

ما باید با تمام توان از تمام رسانه های جدید غیرتجاری در حوزه های چاپی، سخن پراکنی و اینترنتی حمایت کنیم با این امید که آنها مسیری به سوی مخاطبین انبوه پیدا کنند. با دموکراسی