نگهبانان قدرت صفحه 28

در مارس 2000، از دنیس هالیدی (1) (دستیار سابق دبیرکل سازمان ملل متحد که طراحی و اجرای برنامۀ نفت در برابر غذا را بر عهده داشت) پرسیدیم که آیا ادعای آمریکا/انگلستان مبنی بر اینکه صدام جلوی سودرسانیِ برنامۀ نفت در برابر غذا به مردمش را می گیرد، اصلاً صحت دارد؟ ما [در این بخش از پرسش] از یک نامۀ پیتر هین (2) (وزیر کشور انگلستان) نقل قول کردیم که در سال 2000 به نشریۀ نیواستیتزمن نوشته بود: «اکنون سه سال از اجرای برنامۀ نفت در برابر غذا می گذرد... اما مردم عراق هرگز مزایای این برنامه را ندیده اند.» پاسخ هالیدی این گونه بود:

این گفته هیچ پایه و مبنایی ندارد. دبیرکل سازمان ملل متحد مکرراً گزارش داده است که هیچ گونه شواهدی مبنی بر اینکه دولت عراق غذا را جای دیگری مصرف می کند، وجود ندارد. 150 ناظر ما در عراق فعالیت می کنند. فرض کنید یک محمولۀ گندم از هرجا به بصره برسد، آنها مسیر این غلات به سوی آسیاب ها، و مسیر آردها به سوی 49 هزار کارگزاری که دولت عراق برای این برنامه گماشته است را دنبال می کنند. سپس مسیر آردها به سمت دریافت کنندگان را ردگیری می کنند و حتی با برخی از دریافت کنندگان مصاحبه می کنند. در این دو سال اخیر هیچ گونه شاهدی مبنی بر انحراف مواد غذایی به سمت وسوی دیگر ندیده ایم. اگر چنین بود، دبیرکل آن را گزارش می داد. (3)

ما از هالیدی دربارۀ ملزومات پزشکی پرسیدیم. در ژانویۀ 1999، جورج رابرتسون (4) (وزیر دفاع وقت بریتانیا) گفته بود «صدام حسین 275 میلیون دلار مواد دارویی و تجهیزات پزشکی را در انبارهایش دارد که نمی گذارد بین مردم توزیع شوند.» هالیدی گفت:

ما برای مواد و تجهیزات پزشکی مشکلاتی داشته ایم، تأخیرهایی هم ایجاد شده است. این مسئله چند علت دارد. یک علت آن است که غالباً قراردادهای دولت عراق چندان خوب نیست: سفارش های بزرگ (مثلاً 5 میلیون دلار آسپیرین) به یک شرکت کوچک سفارش می دهند که از

1- Denis Halliday
2- Peter Hain
3- مصاحبه با دیوید ادواردز، مارس 2000: www.medialens.org
4- George Robertson