نگهبانان قدرت صفحه 280

سیاسی واقعی می توانیم به احیاء سخن پراکنی عمومی، یا حتی گونه ای پشتیبانی دولتی از رسانه های مستقل اما با قطع دستان دولت [از کنترل محتوا]، امید داشته باشیم. ایجاد آن دموکراسی واقعی دشوار است، خصوصاً که الگوی تجاری کسب وکار بر جریان اطلاع رسانی به عامّۀ مردم سلطه افکنده است. (1)

چنین تغییراتی بسیار دور به نظر می رسند، و به خلق جنبش ها و احزاب سیاسی مردمی قدرتمند وابسته اند. به اعتقاد ما، اکنون بهترین گزینه آن است که انرژی خود را صرف پیوستن، شکل دهی، تأمین و پشتیبانی از ابتکارهای رسانه ایِ دموکراتیکِ واقعی در بستر وب سایت ها و وبلاگ های اینترنتی کنیم.

رسانه فقط یک مسئلۀ در کنار سایر مسائل نیست

باید به خاطر داشت که اصلاح رسانه ها قابل مقایسه با مثلاً اصلاح خقوق کارگران در یک کسب وکار بنگاهی استاندارد نیست. در زمینۀ رسانه ها، چیزهای بسیار بیشتری در خطرند. وجهۀ خوش نمای دموکراسی مدرن وابسته به این تصور است که ما در یک جامعۀ آزاد و باز زندگی می کنیم، و رسانه ها یکی از ستون های اصلی این «توهم ضروری» هستند. اگر نخبگان بخواهند به دست کاری افکار عمومی ادامه دهند تا مانعی برای جنگ افروزی و تخریب محیط زیست جهت سودآوری شان در میان نباشد، حفظ این فریب ضروری است. پرده برداری از توهم «آزادی رسانه ای» و تبدیل آن به واقعیت، هزینه ای غیر قابل تصور برای منافع نخبگان به دنبال خواهد داشت.

این مسئله آنچنان تهدیدکننده است که، همان طور که در فصل 1 اشاره شد، حتی لیبرال ترین رسانه های جامعه نیز درباره اش بحث نمی کنند. پس احتمال آنکه رسانه ها جداً به پیشنهادهای اصلاحی عملی بر مبنای تحلیل مدل پروپاگاندا بپردازند، بسیار کمتر است.

لذا به نظر ما، اصلاح معنادار رسانه های بنگاهی تنها در صورت تغییر فراگیر و مترقیانه در فرهنگ سیاسی و عمومی این کشور (و احتمالاً کل دنیا) امکان پذیر خواهد بود، که این تغییر احتمالاً از دل ابراز نارضایتی اینترنتی پدید می آید. به منظور خلق جنبش های سیاسی که قادر به قانون گذاری جهت نهادینه سازی و حفاظت از