نگهبانان قدرت صفحه 281

رسانه های جمعی بنگاهی در برابر فشارهای بازار و انتقادهای صاحبان قدرت و ثروت باشند، به فعالیت دموکراتیک بسیار سنگین و دقیق نیاز است.

بن بست غامض این رویکرد همواره آن بوده است که رسانه های جمعی از توان ترویج یا سرکوب این گونه تغییرات فرهنگی فراگیر برخوردارند. به بیان دیگر، ما نمی توانیم رسانه های جمعی را تغییر دهیم مگر اینکه فرهنگ را تغییر دهیم، که تغییر فرهنگ نیز بدون تغییر رسانه های جمعی ممکن نیست. نکته آنجاست که اینترنت، یک تغییر انقلابی در رسانه های جمعی است، و به تبع آن توان روزنامه نگاری غیربنگاهی در ده یا پانزده سال اخیر چندین برابر افزایش یافته است.

نباید تغییر و تحولات صورت گرفته را دست کم گرفت. مثلاً ده سال پیش، دسترسی خود ما به محتوای [تولیدشده توسط] ناراضیان فقط از این کانال ها ممکن بود: کتاب های رادیکال انتشارات AK در ادینبورگ (1) (که چند هفته یا ماه طول می کشید به دست مان برسد)، گروه «کتاب هایی برای یک تغییر» (2) در خیابان چارینگ کراس (3)، مجلۀ Z Magazine که هر ماه یا هر دو ماه یک بار از آمریکا می آمد، ماهنامۀ اکولوژیست، مقاله های جان پیلجر در نیواستیتسمن، و یک یا دو مجلۀ کوچک دیگر. ما مقاله های ادوارد هرمان یا نوام چامسکی دربارۀ رویدادهای جاری را چند هفته بعد از وقوع آنها یا شاید یک سال بعد در کتاب ها می خواندیم.

اکنون، صندوق های ایمیل ما هرروزه با سیلاب پاسخ های یک دوجین روزنامه نگار برجستۀ جریان اصلی و جریان ناراضی رسانه ای از سراسر دنیا پر می شود. خوانندگان مطلع و خوش بیان ما فوراً در صفحات پیام گذاری، نظر می دهند که در نتیجه بحث های پرطراوت خلق شده و سیلاب ایمیل ها به سوی روزنامه نگاران جریان اصلی رسانه ای جاری می شود. این وضعیت مشخصاً خبر بدی برای پروپاگاندیست های دولتی-بنگاهی است که به دنبال نفوذ و اثرگذاری بر اذهان عامّۀ مردم هستند.

با توجه به این تغییر شگفت آور، جالب است که تلاش و سرمایۀ جدی تری برای ساخت رسانه های جایگزین جهت به چالش کشیدنِ جریان اصلی صرف نشده است؛ این فرصت مشخصاً وجود دارد و هنوز کاملاً از آن

1- Edinburgh
2- Books For A Change
3- Charing Cross