نگهبانان قدرت صفحه 29

پسِ این کار برنمی آید پس دولت عراق مجبور است به سراغ یک کارخانۀ دیگر برود و به این ترتیب سه، چهار یا پنج ماه وقت تلف می شود. این اولین حلقۀ اشتباه ها است. اما در مرحلۀ دوم، کمیتۀ تحریم ها وارد می شود و محتوای بستۀ قراردادها را بررسی می کند، مثلاً [در یک قرارداد] ده قلم دارویی وجود دارد که [این کمیته] عمداً 9 قلم را تأیید می کند اما جلوی کالای دهم را می گیرد، با اینکه می داند آن 9 تا بدون دهمی هیچ فایده ای ندارند. آن 9 قلم ارسال می شوند (سفارش داده شده اند و به دست عراق می رسند) و در انبارها ذخیره می شوند. پس طبیعتاً انبارها اقلامی دارند که نمی توان از آنها استفاده کرد چون منتظر تکمیل با اقلام دیگری هستند که کمیتۀ تحریم ها جلوی آنها را گرفته است. (1)

از هالیدی پرسیدیم که به نظر او، انگیزۀ جلوگیری از یک قلم در بین 10 قلم دارو چیست:

چون واشنگتن، و تا حد کمتری لندن، سال هاست تعمداً از طریق کمیتۀ تحریم ها، این برنامه را بازی داده اند. این یک نقشۀ عمدی است. اینکه دولت بریتانیا می گوید محموله های واکسیناسیون کودکان می تواند برای تولید سلاح های کشتار جمعی به کار رود، این حرف اصلاً مزخرف است. برای همین است که از واژۀ «قتل عام» استفاده می کنم چون این یک سیاست عمدی برای کشتار مردم عراق است. فکر کنم در اینجا هیچ دید دیگری نداشته باشم. (2)

دولت بریتانیا ادعا می کرد که صدام از پول برنامۀ «نفت در برابر غذا» برای چیزی غیر از غذا استفاده می کرد. مثلاً پیتر هین گفت: «سالانه باید بیش از 8 میلیارد دلار برای این برنامۀ بشردوستانه در اختیار عراق قرار بگیرد، نه فقط برای غذا یا دارو بلکه برای آب تمیز، برق و محتوای آموزشی. هیچ کس نباید گرسنگی بکشد.» (3) هالیدی جواب داد:

از 20 میلیارد دلاری که از طریق برنامۀ نفت در برابر غذا تأمین شده است، تقریباً یک سوم آن یعنی هفت میلیارد دلار برای مخارج سازمان ملل متحد، پرداخت غرامت به کویت و جبران خسارت ها

1- همان.
2- همان.
3- نامه به نشریۀ نیواستیتزمن، 13 مارس 2000.