نگهبانان قدرت صفحه 298

مارتین سلیگمن (1) (استاد روان شناسی دانشگاه پنسیلوانیا) یافته های دیگری را گزارش داده است:

در آزمایشگاه، کودکان و افراد بالغی که شاد شده اند، هم دلی بیشتری از خود نشان می دهند و تمایل آنها برای بخشش پول بیشتر به نیازمندان دیگر، بیشتر است. وقتی شاد هستیم، کمتر خودمحور می شویم، دیگران را بیشتر دوست می داریم، و می خواهیم دیگران را در خوش شانسی مان شریک کنیم. اما وقتی شاد نیستیم، بی اعتماد و درون گرا می شویم و به گونه ای دفاعی روی نیازهای خودمان تمرکز می کنیم. تلاش برای «بهترین بودن» بیشتر مشخصۀ ناراحتی است تا شادی. (2)

به سوی نارضایتی کامل بشری

این مطالعه ها، امکان وجود رویکردهایی برای دست یابی به شادی فردی و اجتماعی را فراهم می کنند: مقوله ای که از دیرباز در بسیاری فرهنگ های سنتی فهمیده و اجرا شده است، اما در کنار بسیاری ایده های دیگر به خاطر تعارض با اهداف بنگاهی از فرهنگ ما فیلتر می شود. این رویکردها می توانند نقشی حیاتی در مقابله با حرص و خشونت بی قید و بند، و تلاش برای دست یابی به یک جامعۀ عقلایی تر و غم خوارتر، داشته باشند.

در گذشته، ما نیز در بنگاه های بزرگ چندملیتی کار کرده ایم. هدف ما نیز، به مانند اکثر افراد دیگر، از این قرار بوده است: تنوع و جذابیت شغلی؛ دست یابی به جایگاه و موفقیت از طریق ارتقاء؛ و شاید مهم تر از همه، دست یابی به استانداردهای بالای زندگی. به طور خلاصه، زندگی مان حول محور اهدافی اساساً خودخواهانه می چرخید که در آن برای مصیبت و رنج دیگران جای چندانی برای فکر نبود چه رسد به عمل.

تجربۀ ما از شغل های خودمحور، تقریباً همیشه خستگی و استرس تمام نشدنی به دنبال داشته است: گویا که کار هیچ منفعت ذاتی به دنبال ندارد و صرفاً ابزاری برای دستاوردهای ماتریالیستی است. برای ما انگار که وقتی زندگی در جهت پول و جایگاه باشد، به بن بستی افسرده کننده، به یک برهوت احساسی تبدیل می شود. اما