نگهبانان قدرت صفحه 299

برعکس، فعالیت های بی مزدِ حقوق بشری و زیست محیطی (مثلاً بخشی از پروژۀ دریچۀ رسانه) تفاوتی بسیار چشم گیر داشته است.

مطمئناً ریشۀ اصلی بسیاری از مسائل و مشکلات معاصر آن است که بسیاری از ما اهمیت زیادی به خود، دوستان و خانواده مان می دهیم، اما اهمیت اندکی برای جاندارانِ خارج از این حلقۀ محدود عزیزان مان قائل می شویم. و این مسئله غالباً در هم دستی منفعلانه، اطاعت کورکورانه و مشارکت مشتاقانۀ ما در تخریب گری های دولت-بنگاه نقش دارد.

و البته این دغدغه نسبت به خود و نگرانی برای خود نیز در این باور عمیقاً جاافتاده ریشه دارد که بهترین راه برای حصول شادی فردی، تلاش حداکثری جهت برآورده سازی نیازهای خود و خانوادۀ نزدیک مان است؛ آن گونه که میل چندانی به توجه به نیازهای دیگرانی نداریم که مرتبط [با ما] به نظر نمی رسند، یعنی همان کسانی که بهای گزافی برای اقدامات می دهند.

ما غالباً به درستی بر منطق و کارکرد نظام های دولت-بنگاهی تمرکز می کنیم، اما باید به یاد داشته باشیم که دولت ها و بنگاه ها ذاتاً انتزاعی هستند: آنها از مردم تشکیل شده و توسط مردم اداره می شوند.

همان طور که پیش تر اشاره شد، در برجسته ترین تفکر ناراضیانه، غم خواری و نگرانی برای دیگران نقشی محوری بازی می کند. اما در تفکر رادیکال امروزی، و البته در جریان اصلی فکر و اندیشۀ معاصر، هیچ جا نمی توان کمترین اشارۀ صریحی یافت که اهمیت این دغدغه را به مثابۀ پادزهری برای مصیبت های فردی و مسائل متعددی که در حرص نامحدود ریشه دارند، خاطرنشان کند.

آیا نقد ناراضیان بر نظام پروپاگاندا نیز قربانی یک وجه همان پروپاگاندا (طرد غم خواری) شده است؟ یا حداقل قربانی این تصور که پرورش نظام مند و تدریجی غم خواری به حوزۀ «مذهب» و نظام های باورهای «ابتدایی» جهان سومی تعلق دارد؟

آیا صرفاً تحلیل حقیقت محورِ سیاست خارجی، سیاست احزاب و پروپاگاندای رسانه ای کفایت می کند؟ آیا به عنوان نمونه، این رویکرد می تواند واکنشی در خور برای این ادعا باشد که «تنها راه واقع بینانه برای دست یابی به