نگهبانان قدرت صفحه 300

شادی در این حیات زودگذر و پردردسر، تلاش برای بهترین شدن، برای لذت گرایی و مصرف، برای کسب جایگاه و لذت، است»؟ آیا هرآنچه در این کتاب نوشته ایم، ذره ای در کسانی تأثیر دارد که مشتاقانه به این باور معتقدند؟ و اگر آن راه واقعاً بهترین گزینه برای شادی باشد، آیا کسی واقعا می تواند این قدر بی تفاوت باشد؟ وقتی جریان اصلی نظام پروپاگاندا جنگی تمام عیار برای ربودن قلب های ما به راه انداخته است، آیا کافی است که ناراضیان تلاش خود را به فکر و اندیشه محدود کنند؟

آیا لذت طلبی نامحدود واقعاً ما را شاد می کند، یا در عین نابود کردن دنیای پیرامون مان، شادی مان را نیز نابود می کند؟ آیا غم خواری فقط یک آرمان زاهدانه است، یا چیزی بیش از این؟ آیا می تواند مسیری اصیل برای شادی فردی و جهانی باشد؟

اگر این پرسش های را نپرسیم، اعتراض مان ناگزیر بی روح، خشک و ناتوان خواهد بود. «نارضایتیِ غم خوارانه» وعدۀ یک انگیزۀ قدرتمند و به واقع عمق یابنده را به فعالان رسانه ای، فعالان صلح، فعالان حقوق بشر و حقوق حیوانات، و فعالان محیط زیست می دهد؛ چرا که ایشان درک می کنند که تفکر و کنشِ غم خوارانه اساساً راهی به سوی شادی خود ما نیز هست.

ما به نارضایتی سیاسی نیاز داریم، اما به نارضایتی فردی، احساسی و فلسفی (یعنی یک نارضایتی انسانی تمام عیار) نیز نیاز داریم. مسترآرو (1)، آن فرزانۀ خردمند، گفت: «آزادی ام بدین بستگی دارد: کمک به دیگران و دیگر هیچ.» (2) اگر درک کنیم که واقعاً این طور است، همۀ انگیزۀ لازم برای اقدام جهت شادی و رفاه دنیا را خواهیم داشت.