نگهبانان قدرت صفحه 37

در دوران منتهی به جنگ، هیچ استدلالی تند و تیزتر از این ادعای فعالان چپ گرا، ملی گرایان عرب و مسلمانان افراطی نبود که تحریم های سازمان ملل متحد با محروم کردن کودکان از غذا و دارو، آنها را «قتل عام» می کند.

آنها بریتانیا و ایالات متحده را مقصر می دانستند که علی رغم مخالفت روزافزون فرانسه و روسیه، تحریم ها را حفظ کرده بودند.

رژیم صدام دائماً امکان بازدید منتقدان تحریم ها از بیمارستان ها و خانه های کودکان را فراهم می کرد تا شاهد درد و رنج آنها باشند. (1)

می توان گفت منظور این مقاله از «فعالان چپ گرا» شامل دیپلمات های ارشد سازمان ملل متحد (طراحان و مدیران برنامۀ نفت در برابر غذا) و همچنین محققان سازمان ملل متحد و آژانس های کمک رسانی، می شد.

دبیران روزنامۀ تایمز نوشتند: «همیشه روشن بود که این طرح طبق انتظار پیش نمی رود. کودکان عراق گرسنه شدند، بیمارستان های عراق بی دارو ماندند، در حالی که صدام قصرهای بیشتری را مبلمان می کرد.» گفته می شود که این برنامه صرفاً در پشتیبانی و حمایت از مردم عراق «ناقص» بوده است. دربارۀ تعداد بی شمار عراقی هایی که مردند و از محرومیت های وحشتناک رنج کشیدند، تایمز بدون هیچ احساس و تأکیدی می نویسد: «در رسوایی ای که قربانیان آن شهروندان آسیب پذیر بودند و برخی از آنها به خاطر نبودِ دارو مردند، سازمان ملل متحد، اگر نگوییم همدستی آشکار داشته است، حداقل به مدیریت نادرست نیروهای خود متهم است.» (2)

در مستند جان سویینی با نام «مادر همۀ طنزها» (3) که شبکۀ بی بی سی پخش کرد، برهم صالح (نخست وزیر «اتحادیۀ وطن دوستان کردستان» (4) که بعداً معاون نخست وزیر عراق شد) گفت:

1- دیوید رنی، «رفقای صدام با پولی که قرار بود صرف قحطی زدگان شود، ثروتمند می شوند»، دیلی تلگراف، 22 آوریل 2004.
2- سرمقاله، «غذا برای رسوایی»، تایمز، 22 آوریل 2004.
3- The Mother of All Ironies
4- Patriotic Union of Kurdistan