نگهبانان قدرت صفحه 40

قابل توجه است: هم منطقی است و هم دلسوز. او گفت که نامه ای برای آلتون و نیک کوهن (ستون نویس ابزرور) نوشته است چون با وحشت جنگ، با سرنوشتی که برای سربازان و غیرنظامیان بی گناه رقم می زند، آشناست. احساس می کنیم کل نامۀ او به آلتون ارزش چاپ مجدد را دارد:

دفاعی که در دریچۀ رسانه از مقالۀ اخیرتان و نظرات دیگرتان دربارۀ عراق داشته اید را با شگفتی خواندم چون قبلاً در مقایسه با سایر مفسران و تحلیل گران، شما را منبع روشن گریِ بیشتری می دانستم.

به نظر من (یک پیرمرد 83 ساله که چندین دهه خوانندۀ ابزرور بوده است)، اکنون بسیاری از روزنامه نگاران/تحلیل گران/مفسران گرایش دارند با چیزی کنار آمده و همراه شوند که ظاهراً به نظر ایشان خط سیری است که مایۀ خودشیرینی نزد «تشکیلات» (یا حداقل بیگانه نشدن با آن) می شود، و در این راه استدلال های کسانی مانند هاین (1)، برادشاو (2) و استراو (3) را می پذیرند که محور این افراد همواره در صدد آن است که قدرت سیاسی جاری را تضمین کند. این قدرت همواره در حاشیۀ چتر هژمونی حکومت ایالات متحده (نه مردم آمریکا) حرکت می کند تا مقاصد خویش را پیش ببرد. این مقاصد در واقع اهداف حزب کارگر (که بخش عمدۀ 70 سال زندگی ام را طرفدار این حزب بوده ام) نیست، بلکه بیشتر مقاصد افرادی است که پس از تصدی مناصب با سواری گرفتن از چندین نسل کارگران این حزب، نقش جدیدی برای حزب تعریف کرده اند.

با کمال احترام از شما می خواهم لطفاً اطلاعات/واقعیت ها را عمیق تر بررسی کنید و سعی کنید از وسوسۀ پذیرش/استفاده از استدلال های دیگران مقاومت کنید... امیدوارم این حرف ها مثل نصیحت های پدربزرگ هایی مثل من نباشد، اما به قول آن ضرب المثل قدیمی، اگر سعی کنید از گیاهان سمّی داروی شفابخش بگیرید، می توان به رضایت دست یافت. من هنوز هم مشتاقانه منتظر تلاش بعدی شما هستم...

1- Hain
2- Bradshaw
3- Straw