نگهبانان قدرت صفحه 41

با احترام.

راجر آلتون، دبیر ابزرور، با این ایمیل به او پاسخ داد:

این درست نیست... این صدام است که آن کودکان غرقه به خون را می کشد، نه تحریم ها. متأسفم.

بی عاطفگی پاسخ آلتون گویای همه چیز است.

در آوریل 2004، ما نامه ای به شرح زیر برای اندرو بانکومب (1) (گزارش گر روزنامۀ ایندیپندنت) نوشتیم:

اندروی عزیز،

شاید بشود سؤالی دربارۀ مقالۀ شما در شمارۀ امروز ایندیپندنت بپرسم. شما نوشته اید که:

«برنامۀ جنجالی نفت در برابر غذا در سال 1996 با هدف کمک به عراقی هایی راه اندازی شد که به خاطر تحریم های سازمان ملل متحد پس از جنگ خلیج در سال های 91-1990 دچار درد و رنج شده بودند. این طرح به عراق اجازه می داد مقادیر محدودی نفت (مثلاً تحت نظارت سازمان ملل متحد) بفروشد تا هزینۀ خرید غذا و کالاهای بشردوستانه را تأمین کند.» (2)

شما گفته اید که [مسائلِ] خارج برنامه، «جنجالی» بود. اما چرا از ذکر نام دنیس هالیدی یا هانس ون اسپونک (رؤسای سابق این برنامه که در اعتراض به اثرات ویران گر تحریم های سازمان ملل متحد استعفاء کردند) غفلت کرده اید؟

همان طور که می دانید، دنیس هالیدی در سال 1998 استعفاء داد و نظام تحریم ها را «غیرقانونی و غیراخلاقی» نامید. او گفت: «ما در فرآیند نابودسازی کل یک جامعه هستیم.» همچنین آقای هالیدی گفت مفهوم تحریم ها «ورشکسته» است چون به مردم بی گناه آسیب رساندند و احتمالاً رهبری کشور را تقویت کردند. او همچنین گفت: «من از واژۀ قتل عام برای تعریف استفاده از تحریم ها علیه عراق استفاده می کنم.»