نگهبانان قدرت صفحه 44

ما از اندرو بانکومب برای پاسخ گویی اش متشکریم. با این حال، ادعای کمبود فضا و زمان، قابل توجه است. دقت کنید که در فضای تقریباً نامتناهی رسانه ای که ایندیپندنت، گاردین، تایمز، تلگراف، بخش خبری و وب گاه کانال 4، بخش خبری و وب گاه BBC News و... ارائه می دهند، ظاهراً فضای کافی برای ذکر این نکته وجود ندارد که: به نظر مسؤولان سازمان ملل متحد، بریتانیا شریک جرم در این قتل عام است. آیا جداً قرار است باور کنیم که این سکوت، نتیجۀ کمبود فضا است؟ در واقع هیچ کمبود فضایی در رسانه ها وجود ندارد؛ این فضا به طور نظام مند دریغ می شود، نه اینکه کمبود داشته باشد.

درست است که برخی خوانندگان می دانند «جنجال هایی» پیرامون تحریم های سازمان ملل متحد وجود دارد. اما اکثر آنها نمی دانند که دیپلمات های ارشد سازمان ملل متحد، آمریکا-انگلستان را به قتل عام واقعی در عراق متهم کرده اند، چون این حرف بسیار به ندرت در رسانه ها مطرح شده است. حتی اگر خوانندگان این قضیه را بدانند، اهمیت فوق العادۀ این اتهامات مطمئناً شایان تأکید بیشتر است. در نهایت، رسانه ها هرگز از یادآوری بمباران شیمیایی شهروندان غیرنظامی حلبچه توسط صدام خسته نمی شوند؛ هرچند این جنایت، در مقایسه با قضیۀ مورد نظر ما، بسیار کوچک تر است.

سه ایمیل قابل توجه از طرف نیک کوهن

در مارس 2002، چند ایمیل با نیک کوهن (نویسندۀ روزنامۀ ابزرور) رد و بدل کردیم. در اینجا فضای کافی برای بازنشر کامل آن ایمیل ها وجود ندارد (البته پیوندهای اینترنتی برای مطالعۀ مقاله های مرتبط در آرشیو هشدارهای رسانه ای ما ارائه شده اند)، اما عملکرد کوهن واقعاً چشم ما را باز کرد.

در 13 مارس 2002، ما هشدار رسانه ای مان با عنوان «نیک کوهن از ابزرور دربارۀ عراق، چامسکی و پیلجر می نویسد» (1) را منتشر کردیم. در آنجا نظرات نیک کوهن در 10 مارس 2002 را آوردیم:

مشتاقم ببینیم نوام چامسکی و جان پیلجر چگونه با جنگی مخالفت می کنند که به تحریم هایی پایان می دهد که به ادعای آنها صدها هزار کودکی را قتل عام کرده است که اگر این تحریم ها نبود،