نگهبانان قدرت صفحه 47

موضع های یک و دو بیشتر به هم نزدیکند تا به موضع سه. به همین دلیل به شوخی گفتم که افرادی مثل شما برای پیوستن به ما در مناقشۀ پیشِ رو مشکل خواهند داشت.

خوانندگان می توانند پاسخ ما در 26 مارس را در وب گاه دریچۀ رسانه بخوانند. (1)

ایمیل های کوهن یک نقطۀ عطف واقعی برای ما بود. کمتر از 9 ماه از آغاز حیات پروژۀ دریچۀ رسانه، ما به تدریج می فهمیدیم که حتی روزنامه نگاران سطح بالا نیز در مواجهه با چالش های منطقی، چقدر در دفاع از استدلال هایشان ناتوانند. همان طور که در 15 مارس 2002 به کوهن نوشتیم:

ما نامه ای محترمانه و چالشی با توضیح و تفصیل برای استدلال های شما نوشتیم، و در پاسخ، ما (و هرکسی که در نوشتن آن نامه شریک بود) پاسخی کوتاه و یک ردیّه دریافت کرد که شاهدی برای دفاع از گفته هایش ارائه نمی داد و هیچ تلاشی برای پاسخ دادن به نکات ما نمی کرد. بنا به تجربۀ ما، این کار قاعدۀ جریان اصلی روزنامه نگاری است. جریان اصلی از بحث و مناظرۀ جدی استقبال نمی کند؛ و اختلاف عقیده داشتن با جریان اصلی نیز با استهزاء و تحقیر مواجه یا نادیده گرفته می شود. قرار نیست ایده ها مطرح شده و سپس به چالش کشیده شوند و به بحث و نظر گذاشته شوند؛ ما، یعنی عامّه، باید صرفاً به کلمات حکیمانۀ شما گوش دهیم و خفه شویم. جسارتِ سرپیچی، نوعی بی حرمتی در نظر روزنامه نگارانی است که خود را شهره های قابل احترام می دانند، نه خدمت کاران مردم که مشغول به انجام وظیفه ای هستند که برای درست انجام دادن آن باید چالش جدی و سنگین را بپذیرند.

ما ناچار به تأمل دربارۀ این واقعیت ایم که شما یکی از محترم ترین مفسران لیبرال در لیبرال ترین حدِ طیف گستردۀ جریان اصلی روزنامه نگاری هستند. همچنین می بینیم که نمی توانستید به اتهامی جدی تر از این بپردازید: اینکه حکومت ما واقعاً در قتل عام در عراق مقصر است. عملکرد شما در این موضوع حیاتی، نشانۀ دیگری بر وضع دهشتناک «مطبوعات آزاد» در این کشور است.