نگهبانان قدرت صفحه 48

فصل 3: خلع سلاح عراق: دفن بازرسی های تسلیحاتی 98-1991

اشاره

آنها [بازرس های تسلیحاتی از عراق] فراخوانده شدند چون نمی توانستند کارشان را انجام دهند. این قضیه را به مسخره نگیریم؛ اینکه بازرس ها آنجا بمانند هیچ فایده ای ندارد مگر آنکه بتوانند کاری که برایش رفته اند را انجام دهند. (تونی بلر (1))

اگر این مسئله در دادگاه به بحث گذاشته می شد، وزن شواهد به سوی دیگری اشاره می کرد. عراق در واقع بارها و بارها میل و ارادۀ خود به همکاری با بازرسان تسلیحاتی را نشان داد. (اسکات ریتر، بازرس تسلیحاتی سازمان ملل متحد در عراق، 98-1991 (2))

برای من راهی برای انجام این کار بیابید

در پیش درآمدِ حمله به عراق، بوش و بلر دو ادعای کلیدی و مرتبط را ترویج می کردند: اینکه عراق بین 1991 تا 1998 از همکاری با بازرسان تسلیحاتی «کمیسیون ویژۀ سازمان ملل متحد» (3) (UNSCOM) طفره رفته است، و اینکه در نتیجه عراق زرادخانۀ مرگ آوری از تسلیحات کشتار جمعی انبار کرده است که «تهدیدی جدی و جاری» علیه منافع غرب (از جمله پایگاه های نظامی بریتانیا در قبرس) قلمداد می شود.

آنچه با قوت تمام اسطورۀ عدم همکاری را تقویت کرد، این ایده بود که صدام حسین در دسامبر 1998 بازرسان تسلیحاتی را اخراج کرد. این استدلال از آن رو حیاتی محسوب می شود که القاء می کرد تمام تلاش ها برای حل صلح آمیزِ مسئلۀ تسلیحات کشتار جمعی به هدر رفته اند و تلاش های بیشتر برای مذاکره، لاجرم بی ثمر و ساده لوحانه هستند.

1- تونی بلر، بخش خبری Newsnight Special، شبکۀ BBC2، 6 فوریۀ 2003.
2- برگرفته از: اسکات ریتر و ویلیام ریورز پیت، «جنگ علیه عراق»، انتشارات Profile، 2002، ص. 25.
3- United Nations Special Commission: کمیسیونی که در دهۀ 1990 برای خلع سلاح عراق تشکیل شد. - مترجم