نگهبانان قدرت صفحه 49

این استدلال به نوبۀ خود از آن رو اهمیت داشت که بوش و بلر مصمم به حمله و اشغال عراق بودند؛ در واقع، راه حل صلح آمیز در دستورکار آنها نبود. پاول اونیل (1)، خزانه دار سابق ایالات متحده، توضیح می دهد که چگونه دولت بوش سر کار آمد در حالی که مصمم بود صدام حسین را سرنگون کند و از حملات 11 سپتامبر به عنوان یک بهانه استفاده کرد:

کل قضیه از این قرار بود: پیدا کردن یک راه برای انجام این کار. رییس جمهور می گفت «بروید راهی برای من برای انجام این کار پیدا کنید.»... از همان ابتدای کار، این اعتقاد وجود داشت که صدام حسین آدم بدی است و باید برود. (2)

اونیل گزارش می دهد که در روزهای ابتدایی آغاز به کار بوش، یادداشتی مبنی بر آماده سازی برای جنگ دیده است. یک یادداشت دیگر، با مهر محرمانه، می گفت: «برای عراقِ پس از صدام برنامه ریزی کنید.» همچنین اونیل یک سند پنتاگون با عنوان «متقاضیان خارجی برای قراردادهای میادین نفتی عراق» را دیده است که دربارۀ تقسیم ذخایر نفتی عراق بین شرکت های نفتی جهان بحث می کرد.

هرچند از آن زمان تا کنون، ناتوانی در تصویب قطع نامۀ دوم سازمان ملل متحد به عنوان مانعی برای حل صلح آمیز مسئله عنوان می شود، اما در واقع این رُخداد نمایان گرِ ناتوانی در مشروعیت بخشی به راه حل خشن مورد نظر [بوش و بلر] است.

«اساساً خلع سلاح شده» تا سال 1998

رهبران غربی شدیداً روی این ایده تأکید می کردند که عراق از همکاری با بازرسان امتناع کرد. مثلاً بلر گفت: «قبل از اینکه او [صدام حسین] سه سال پیش بازرسان تسلیحاتی سازمان ملل متحد را بیرون بیندازد، آنها هزاران سلاح شیمیایی و بیولوژیک را کشف و نابود کرده بودند... وقتی نزدیک تر شدند، به آنها گفته شد که از عراق بروند.» (3) جورج بوش گفت: «این رژیمی است که با بازرسی های بین المللی موافقت کرد سپس بازرسان را

1- Paul O’Neill
2- جولیان بورجر، «بوش در یک روز تصمیم به حذف صدام حسین گرفت»، گاردین، 12 ژانویۀ 2004.
3- «استراتژی سرسختانۀ غرب دربارۀ عراق به نفع همه است»، روزنامۀ Daily Express، 6 مارس 2002.