نگهبانان قدرت صفحه 5

آمریکا) این مسئله را تأیید کرده بود: «ما معابر پل ها را با ناپالم بمباران کردیم که متأسفانه مردم عادی هم آنجا بودند... این جور مردن اصلاً خوب نیست.» (1) سرویس پایش جهانی بی بی سی (2) این ماجرا را در کنار گزارش هایی از فجایع مشهود دیگر مانند بمب های خوشه ای، بمب های آتش زا و گازهای سمی دریافت کرد، اما حتی با عنوان «یک ادعا» نیز آنها را گزارش نداد.

هلن بودن (3)، مدیر بخش اخبار بی بی سی، به سایت «دریچۀ رسانه» گفت که پاول وود (4) (گزارش گر مستقر در عراق) «هیچ کدام از این موارد را گزارش نداد چون هیچ کدام از آنها را ندید.» وی همچنین نوشت که یک «محقق ارشد» در سازمان دیده بان حقوق بشر (5) «بررسی هایی انجام داد اما شواهدی برای اثبات از این ادعاها پیدا نکرد.» دریچۀ رسانه در این باره از سازمان دیده بان حقوق بشر پرس وجو کرد و این سازمان گفت که از ادعای نادرست بی بی سی «متحیر» شده است. همانند بسیاری از «هشدارهای» دیگر در پروژۀ «دریچۀ رسانه»، این مکاتبات و بحث ها ادامه داشته و روشن گری می کنند و حداقل فایدۀ آن این است که آشکار می سازند که چرا روزنامه نگاری تلویزیونی (به مثابه مهم ترین منبع اطلاعاتی مردم) بینندگان را از دانستن این حجم از وقایع محروم می کند.

در واقع، پروژۀ «دریچۀ رسانه» باب بحثی را گشود که قبلاً به حالتی کم رمق وجود داشت و قواعد و تابوهای «باشگاه» رسانه گرها را حفظ می کرد. به نظر من، ستودنی ترین دستاورد این پروژه آن است که لاک دفاعی بسیاری از روزنامه نگاران را شکسته است و آنها را تشویق به ارزیابی دوبارۀ برخی مفاهیم مهم کرده است: نحوۀ کارشان، دستورکارهای پنهان یا حتی ناخودآگاه سانسور از طریق حذف، و اینکه اصلاً چرا روزنامه نگار شده اند. مسلماً من، به عنوان یک روزنامه نگار، به این دو دیوید درود می گویم. ما به پی گیری دقیق و خستگی ناپذیر حقیقت توسط آنها بیش از پیش نیاز داریم.

1- آلس، «ایالات متحده تأیید می کند که از بمب های ناپالم در عراق استفاده کرده است»، ایندیپدنت، 10 آگوست 2003
2- BBC Worldwide Monitoring
3- Helen Boaden
4- Paul Wood
5- Human Rights Watch