نگهبانان قدرت صفحه 75

یکصد هزار موعظه توسط هالیوود، ما را پذیرای این نوع پرستش قدرت کرده است. بنا به مطالعه ای توسط «گروه رسانه ای گلاسگو» (1)، کودکان می توانند بخش های زیادی از دیالوگ های فیلم پالپ فیکشن (2) را به یاد بیاورند: گِرِگ فیلو (3) گزارش می دهد که «به گمان بسیاری از جوانان، منفجر کردن آدم ها بامزه است.» (4) به گمان جوانان، دو آدم کش این فیلم (وینسنت (5) و جولز (6)) بامزه ترین کاراکترها هستند. یک بیننده علت این پدیده را توضیح می دهد: «وینسنت بامزه بود چون نمی ترسد. او بدون اینکه نگران شود، می تواند دور بچرخد و به مردم تیراندازی کند.» در نهایت، اگر قدرت به معنای تسلط بر زور فراگیر و گسترده است، پس نهایت قدرت یعنی اِعمال زور گسترده با حداقل تلاش و حداقل احساسات. این است که در جامعۀ ما «بامزه» تلقی می شود: اثرگذاری گسترده، بدون مشکل و مسئله، [یا به تعبیر آن خلبان،] «پس فقط وارد وضعیت اجرای عملیات می شوید و هدف را می کُشید.»

در دوران بمباران صربستان در سال 1999، توماس فریدمن (7) (مفسر برجستۀ نیویورک تایمز) نوشت:

خواه دوست داشته باشید یا خیر، ما در حال جنگ با ملت صربستان هستیم (صرب ها قطعاً این گونه فکر می کنند)، و قماربازی این میدان نیز باید بسیار روشن باشد: هر هفته که شما در کوزوو تاخت و تاز کنید، ما با کوبیدن شما کشورتان را یک دهه عقب می بریم. 1950 را می خواهید؟ می توانیم شما را به 1950 برگردانیم. شما سال 1389 میلادی را می خواهید؟ می توانیم تا آن زمان هم عقب برگردیم. (8)

می خواهید ما کشورتان را داغان کنیم؟ مشکلی نیست. می خواهید کشورتان را معدوم کنیم؟ این هم مشکلی نیست. در نگاه فریدمن، هیجان انگیز است که دربارۀ نابودی یک ملت به گونه ای بحث کنیم که انگار یک

1- Glasgow Media Group
2- Pulp Fiction
3- Greg Philo
4- ابزرور، 26 اکتبر 1997.
5- Vincent
6- Jules
7- Thomas Friedman
8- «موسیقی را بس کنید»، نیویورک تایمز، 23 آوریل 1999.