نگهبانان قدرت صفحه 78

شادی بر لب های خود ایراد می کرد، نشانۀ بدیُمنی اتفاقات آتی بود. از مار خواستند اهمیت سقوط بغداد را توضیح دهد. او این گونه گفت:

خوب، فکر می کنم این اتفاق یک کار می کند: یک مرز می کشد که بیرون آن مرز، قبل از جنگ، بازۀ ... خوب !!! هوای بی روحِ بی هدف ماندگی در خیابان داونینگ غالب بود. همۀ آن استدلال ها و رسوایی های جلف دیده می شد. اما آن حال و هوا اکنون به تاریخ پیوسته است. آقای بلر به خوبی می داند اینکه وقتی دیگران اشتباه می کردند او درست فکر می کرد، موجب آن نمی شود که منتقدانش در حزب خودش و احزاب دیگر از او تشکر می کنند چون آنها فقط خودشان را انسان حساب می کنند. و او می داند که شاید مشکلاتی پیشِ رو باشد، همان طور که قبلاً هم گفتم. ولی فکر می کنم این اتفاق برای او خیلی خیلی مهم است. این اتفاق یک آزادی جدید و یک اعتمادبنفس جدید به او می دهد. او با خیلی از منتقدان مقابله کرد.

فکر نمی کنم پس از این کسی دربارۀ تونی بلر بگوید که او تابع موج افکار عمومی یا گروه های بحث ونظر یا نظرسنجی ها است. او [مقابله با] همۀ اینها را پذیرفت. او گفت که می توانند بدون خونریزی بغداد را بگیرند، و در انتها عراقی ها جشن خواهند گرفت. و درستیِ نظر او در هر دو مورد کاملاً اثبات شده است. و حتی برای منتقدان او هم بی اخلاقی است که نپذیرند او امشب در نتیجۀ تصمیماتش به عنوان یک مرد بزرگ تر و یک نخست وزیر قوی تر ایستاده است. (1)

یک سال پس از ایراد این سخنرانی برای ملت، مار در کتاب خود با عنوان «کسب وکار من: تاریخچۀ مختصر روزنامه نگاری بریتانیا» (2) نوشت: «گوین هویت (3)، جان سیمپسون، اندرو مار و بقیه استخدام شده اند تا مشتاقانه بی طرف باشند، احساس چندانی ابراز نکنند و هیچ نظری ابراز ندارند؛ میلیون ها نفر می گویند اخبار یعنی انتقال واقعیت ها، و نه چیزی بیش از آن.» (4)

1- مار، BBC News at Ten، شبکۀ BBC1، 9 آوریل 2003.
2- My Trade: A Short History of British Journalism
3- Gavin Hewitt
4- کتاب «کسب وکار من»، انتشارات Macmillan، 2004، ص. 279.