نگهبانان قدرت صفحه 8

تفسیرهای صادقانه در رسانه ها می بینیم. ما مقاله های رابرت فیسک (1) را در ایندیپندنت، مقالات سوماس میلن (2) را در گاردین، و مقالات جان پیلجر (و «دریچۀ رسانه ها»!) را در نیواستیتزمن (3) می خوانیم. دولت به خاطر رفتارش در اوج گیری جنگ عراق، شدیداً مورد انتقاد قرار گرفته و به چالش کشیده شده است. بنگاه ها مورد انتقاد و بررسی های جدی قرار می گیرند، مثلاً رسوایی انرون (4) را ببینید!»

متأسفانه اوضاع آنگونه نیست که به نظر می رسد. مثل همیشه، شیطان در جزئیات نهفته است. همچنین اگر از پیش فرض های متعارف مان یک قدم فاصله بگیریم می توانیم او را ببینیم: وقتی همگام با اریک فرومِ روان پزشک، بتوانیم «آسیب عادی پنداری» را درک کنیم. آنگاه خواهیم دید که نظام رسانه ای چندان پنجره ای به روی دنیا نیست، بلکه یک نقاشی از پنجره ای رو به دنیاست.

به منظور تصحیح این نگاه تحریف شده به رسانه ها، ابتدا باید فهمید که این نگاه چگونه و چرا تحریف شده است. در واقع، ابتدا باید ساختار بنیادین آن وجود انتزاعیِ غریب (یعنی بنگاه) را فهمید.

منسوخ شدن «مسؤولیت اجتماعی»

ژوئل باکان (5) (استاد حقوق کانادایی) در کتاب خود «بنگاه» (6) می گوید بنگاه ها قانوناً موظفند عایدات سهام داران خود را به حداکثر برسانند. مدیران شرکت دقیقاً وظیفه دارند همۀ ملاحظات دیگر را تسلیم سود کنند:

بنا به قانون، هرگونه انگیزۀ دیگری خواه کمک به کارگران، بهبود محیط زیست یا کمک به مصرف کنندگان برای پس انداز قدری پول، ممنوع است. آنها می توانند به عنوان شهروندان خصوصی، این کارها را با پول خودشان بکنند. اما به عنوان مسؤولان بنگاه، یعنی مباشران پول

1- Robert Fisk
2- Seumas Milne
3- New Statesman
4- Enron: بواسطۀ یک رسوایی مالی بزرگ در سال 2001، این غول انرژی آمریکایی منحل شد. در آن رسوایی، ارزیاب مالی ارشد و برخی دیگر از مسؤولین این شرکت توانسته بودند با استفاده از نقاط کور سیستم حساب داری و گزارش دهی مالی نه چندان دقیق، میلیاردها دلار بدهی این شرکت که از معامله ها و پروژه های شکست خوردۀ قبلی اش انباشته شده بود را از سهام داران پنهان کنند. با افشای این مسئله، ارزش هر سهم این شرکت که در نیمۀ سال 2000 رکورد 90 دلار را زده بود به کمتر از 1 دلار در پایان سال 2001 رسید. - مترجم
5- Joel Bakan
6- The Corporation