نگهبانان قدرت صفحه 80

الکس رنتون (1)، هماهنگ کنندۀ رسانه ای آکسفام (2) در منطقه، گفت آکسفام همچنان در حال لابی با نیروهای آمریکا-انگلستان بر سر وظایف آنها به عنوان نیروهای اشغالگر جهت محافظت از غیرنظامیان در تاروپود زندگی در عراق است: «ما اعتقاد داریم که در این لحظه، قوای اشغالگر در انجام وظایف خود شکست خورده اند.» (3)

پس از سقوط بغداد در برابر نیروهای آمریکایی، این نوع شکست بود که بر دوش افراد بستری در بیمارستان روانی الرشاد سنگینی می کرد. پس از آنکه غارت گران تمام داروها و تجهیزات این بیمارستان را چپاول کردند و سپس درها، پنجره ها و لوازم آلات سبک بیمارستان را دزدیدند، 1015 ساکنان وحشت زدۀ این بیمارستان گریختند. استیو ویور (4)، جزو پرسنل کمک رسانی «کمیتۀ مرکزی منونایت» (5) (MCC)، در 25 آوریل از الرشاد بازدید کرد. در میان خرابه ها، او چندین دهه بایگانی سوابق بیماران را دید که پراکنده شده بودند. یک نفر از پرسنل بیمارستان به تنهایی سعی در جمع و جور کردن انبوه کاغذها داشت تا آنها را دوباره دسته بندی کند. «کمیتۀ مرکزی منونایت» (6) (MCC)، تصویر بزرگ تر [این وقایع] را این گونه توصیف کرد: «این اتفاق، ماجرای بزرگ تر عراقِ پس از جنگ را می گوید: سقوط و تخریب بیمارستان ها، سیستم های تصفیۀ آب و سایر نهادهای حیاتی، که افراد آسیب پذیر را در تنگنای دشوار قرار می دهند.» (7) به ویور گفتند که هنوز 700 بیمار الرشاد پیدا نشده اند. پرسنل بیمارستان نگران بودند که شاید آنها همچنان در خیابان های مرگ بار بغداد در حال پرسه زدن باشند.

و وضعیت جهنمی تنها بیمارستان ام قصر را در نظر بگیرید که در می 2003 با دوازده تخت به تقریباً 45000 نفر خدمات می داد. پنج «پزشک» دائمی محلی این بیمارستان در واقع دانشجویان سال های سوم و چهارم دانشکدۀ

1- Alex Renton
2- Oxfam
3- «آکسفام اولین پایگاه های خود در عراق را پس از 1996 ایجاد کرده و [عین حال] به نیروهای آمریکا-انگلستان حمله می کند»، 5 می 2003: www.reliefweb.int
4- Steve Weaver
5- Mennonite Central Committee: یک آژانس کمک رسانی و امداد. - مترجم
6- Mennonite Central Committee: یک آژانس کمک رسانی و امداد. - مترجم
7- «یکی از پرسنل کمک رسانی، گزارش های دست اول از زندگی در عراقِ پس از جنگ ارائه می دهد»، 12 می 2003: www.reliefweb.int