نگهبانان قدرت صفحه 98

حداقل کانال 4 قدری شک و تردید ابراز کرد. لیندسی هیلسام (1) (دبیر بین الملل) اشاره کرد که «اشغال، حداقل به صورت نمادین، پایان یافته است» و اسنو به «دولت جدید، و فرضاً خودمختار» اشاره کرد. جاناتان میلر (2) (خبرنگار امور خارجی) اشاره کرد که «اشغال تمام شده است، یا حداقل آنها [بوش و بلر] این گونه به دنیا می گویند.» (3)

اما جاناتان راگمن (4) (خبرنگار کانال 4 در واشنگتن)، توانست رکورد کمدی تراژیکِ «واژگون سازی واقعیت» را بشکند: او گفت اگر عراقی ها «نوعی شباهت به یک دولت دموکراتیک» پدید نیاورند، هیچ کس «به این زودی ها در هیچ جای دیگر» نباید انتظار مداخلۀ یک جانبۀ ایالات متحده را داشته باشد. باید بخندیم یا گریه کنیم؟ خدا به داد آن دولت عراق برسد که بخواهد به دموکراسی واقعی در این کشور دست یابد، چرا که در این صورت یک «دولت چموش» و هدف اصلی مداخلۀ یک جانبۀ ایالات متحده بلافاصله خلق می شود.

رسانه های سخن پراکنی، پی در پی و در کل روز، روایت دولت از رویدادها را به عنوان واقعیت منطبق با عقل سلیم ارائه می دادند: اینکه واقعاً «انتقال قدرت» رُخ داده است، و عراق «مستقل، خودمختار و آزاد» شده است. جالب آنکه دامنۀ گسترده ای از روزنامه نگاران در طیف های مختلف، مایل بودند عقل سلیم (5) (یا بواقع: سلامت عقل) را به کلی کنار بگذارند تا این استدلال مشخصاً پوچ [انتقال قدرت در عراق] را ترویج کنند. پاول کراگمن (6) (مقاله نویس محترم روزنامۀ نیویورک تایمز که نمی توان آن را یک روزنامۀ رادیکال نامید) نوشت: «اشغال رسمی عراق دیروز به یک پایان ننگ آور رسید... در واقع، اشغال همچنان تحت یک نام دیگر ادامه می یابد، احتمالاً تا زمانی که جماعت خشمگین عراقی از ما بخواهند این کشور را ترک کنیم.» (7) حتی نمی توان تصور کرد که این گونه تصدیق واقعیت های بدیهی، در 28 ژوئن یا پس از آن در برنامه های اصلی بی بی سی و ITN دیده شود. همان طور که رابرت فیسک در ایندیپندنت نوشت: «حتی آلیس در سرزمین عجایب هم

1- Lindsey Hilsum
2- Jonathan Miller
3- همان.
4- Jonathan Rugman
5- Common Sense
6- Paul Krugman
7- کراگمن، «چه کسی عراق را باخت؟»، نیویورک تایمز، 29 ژوئن 2004.