نگهبانان قدرت صفحه 99

نمی تواند چیزی به این فانتزی ها اضافه کند. آیینۀ این قصه، از بغداد بر واشنگتن تصویر می اندازد.» وی افزود: «آن کسانی از ما که در سال 2003 دور کلمۀ «آزادسازی» علامت نقل قول [به نشانۀ تردید در صدق آن] گذاشتند، امروز باید دور کلمۀ «خودمختاری» علامت نقل قول بگذارند. این کار به بخشی از گزارش گری خاورمیانه تبدیل شده است.» (1)

متأسفانه، همان طور که غالباً رُخ می دهد، دبیران روزنامه همان روز ضدحملۀ «کمدی علیه صداقت» برای مقابله با مقاله ای به راه انداختند که فیسک براساس تشخیص خود نگاشته بود و اصرار کردند که «اکنون وزرای جدید را باید به حال خود گذاشت تا هرجور صلاح می دانند حکومت کنند. حتی کوچک ترین نشانه مبنی بر اینکه آنها عروسک های دست نشاندۀ قدرت های اشغال گر سابق هستند، تردیدها و شک ها مبنی بر اینکه اشغال پایان نیافته است را تقویت خواهد کرد و مایۀ افزایش مقاومت خواهد شد.» (2) «کوچک ترین نشانه»؟ شاید رُبع میلیون سرباز خارجیِ تا دندان مسلح و خارج از کنترل دولت دست نشاندۀ ابرقدرت ها در عراق، که حتی آن دولت نیز چندان تحت کنترل مردم عراق نیست، بتواند این «کوچک ترین نشانه» باشد.

در واقع دولت موقت عراق حتی قدرت قانون گذاری یا تغییر قوانین تحمیل شده توسط ائتلاف را نداشت. یکی از این قوانین، به پیمان کاران غیرنظامی خارجی (از جمله آمریکایی ها) در زمان کار در عراق، مصونیت قضایی می داد. پاول برمر (3) (حاکم عراق) پیش از ترک این کشور، چند انتصاب پنج ساله انجام داد: کسانی که ایاد علاوی (نخست وزیر موقت عراق) به ریاست نهادهای امنیت ملی و اطلاعاتی عراق انتخاب کرده بود به مدت پنج سال در منصب خود می ماندند. علاوی از دیرباز برای MI6، سیا و دوازده آژانس اطلاعاتی دیگر کار کرده بود. آنچه نقش حیاتی داشت آن بود که دولت عراق هیچ قدرتی بر 140 هزار سرباز آمریکایی و 20 هزار سرباز اشغال گر دیگر نداشت. بودجه همچنان عمدتاً در واشنگتن تعیین و پرداخت می شد و در دست عراقی ها نبود:

1- «تسلیم کردن: بازیابی حق حاکمیت عراق-- یا آلیس در سرزمین عجایب»، ایندیپندنت، 29 ژوئن 2004.
2- سرمقاله، «خشونت در عراق تنها در صورتی پایان خواهد یافت که انتقال واقعی حق حاکمیت رُخ دهد»، ایندیپندنت، 29 ژوئن 2004.
3- Paul Bremer