قرآن و تربیت اجتماعی کودک صفحه 129

با این که پایه شخصیت اجتماعی کودک در خانه گذاشته می شود ولی تجربیات بعدی کودک در تغییر جنبه ی اجتماعی شخصیت کودک کاملاً مؤثر است. کودک وقتی از پدر و مادر خود جدا شد و با دیگران تماس پیدا کرد متوجه می شود که قسمتی از اعمال او مورد تأیید دیگران است و قسمتی از اعمال او با عکس العمل های شدید همبازی ها یا دیگر افراد روبه رو می گردد. در اثر همین توجه پاره ای از اعمال اجتماعی کودک ثابت می ماند و دسته ای از اعمال او دچار تغییر و تحول می گردد.

جمع بندی

کودکان از مصاحبت با هم لذت می برند، ارتباط و تفاهم مشترک میان آن ها به آسانی صورت می گیرد، به هم کمک می کنند و اسباب یکدیگر را حفظ می نمایند. معمولاً کودکان در این سن با همسالان خود رفاقت می کنند.

همسن بودن، آشنا بودن به فعالیت های بدنی و اجتماعی، گاهی هوش و جاذبیت شخصی در ایجاد دوستی میان کودکان مؤثر است.(1)

ب) ارتباط فرد با گروه از شش سالگی تا 12 سالگی

کودکان شش ساله از مصاحبت با همبازی ها و افراد همسن خود لذت می برند و میل به گذاردن تمام وقت خود با خانواده را ندارند. در این سن، میل به تقلید از همسالان خود، در لباس پوشیدن با بازی کردن و... دارند.

در خوب و بد تلقی کردن کارها و دوست داشتن چیزی، از گروه پیروی می کنند. کودک هرچه بزرگتر می شود حساسیت او نسبت به جلب توجه گروه و رعایت تمایلات گروهی و اعمال مورد تأیید از سوی گروه، بیشتر می شود.

اگر میان میزان های گروهی و خانواده، تضادی حاصل شود کودک رعایت میزان های گروهی را ترجیح می دهد. علاقه کودکان به گروه و اتکا به تمایلات همسان سبب تشکیل و تحکیم گروه ها می شود. رعایت این میزان ها دلیل بر تمایل کودکان به استقلال و جدایی از والدین و پیروی از رهبران گروه است. وابستگی کودکان به گروه و پیروی از میزان های