قرآن و تربیت اجتماعی کودک صفحه 130

گروهی و تقلید از رهبران گروه ممکن است در نظر بزرگسالان بی منطق و غیرعادی تلقی شود ولی پیوند گروهی کودکان در رشد اجتماعی و عقلانی آنها کاملاً مؤثر می باشد.

کودک در این سن به دبستان وارد می شود، اولین عاملی که او را مورد توجه گروه قرار می دهد، موفقیت او در اجرای نقش جنسی است که منظور از آن: اجرای اموری است که از لحاظ دختر یا پسر بودن جامعه به عهده خود قرار می دهند.

در ابتدای ورود به مدرسه کودک با دو دسته روبرو می شود: دسته اول: همسالان خود که از لحاظ استعداد، تمایلات و احتیاجات و تجربیات تقریباً با او یکسان هستند. ایجاد ارتباط و هماهنگ ساختن افکار و عقاید با آنها برای او چندان دشوار نیست بلکه مسرت بخش است.

دسته دوم: معلمان و دیگر اولیای مدرسه که از لحاظ تمایلات و تجربیات و توقیعات تا حدی شبیه والدین کودک هستند و وضع آنها با همسالانشان از هر جهت مغایر است و در صورت تضاد میان میزان های گروه و معلم کودک به علت وابستگی شدید به گروه، دستور گروه بر دستور معلم مقدم می شود.

جمع بندی

وابستگی فرد به گروه همسن در این دوره علامت رشد اجتماعی است. کودکانی که به آسان می توانند با همسالان خود به سربرند معمولاً تمایلات اجتماعی بیشتری دارند. جدا شدن از والدین، سبب تحکیم بیشتر روابط گروهی است و این رابطه تا دوره بلوغ در حال توسعه و پیشرفت است.(1)

آموزش ها و یافته های کودک در گروه همسالان

1 - آموزش چگونگی بازی با دیگران؛

2 - فراگیری طرز برخورد با دیگران؛

3 - در اثر تماس با رهبر گروه، متوجه چگونگی راهنمایی دیگران می شود؛

4 - کودک در گروه حس می کند، افراد همسن او نیز، با مشکلاتی شبیه آنچه او با آنها برخورد کرده، مواجه اند، این امر تا حدی ناراحتی او را در اثر برخورد با مشکلات کم می کند و در اثر تماس با گروه راه حل مشکلات خود را پیدا می کند؛