قرآن و تربیت اجتماعی کودک صفحه 249

رسول اکرم صلی الله علیه و آله و سلم فرمود:

«این هر دو مجلس خوب و مورد علاقه من است. آن گروه دعا می کنند و این گروه درس می خوانند، ولی گروه علمی برتر و بالاتر از گروه دعا هستند و من از سوی پروردگار برای تعلیم مردم، مبعوث شده ام».

سپس رسول اکرم صلی الله علیه و آله و سلم به گروه معلمان و محصلان پیوست و با آنان در مجلس علم نشست.(1)

همچنین برخی از موارد این تأکید در کلام امیرمؤمنان آمده است:

- امام علی علیه السلام در نامه خود به فرماندار شهر مکه بحث تعلیم افراد را هم یادآور می شود:

«صبح و عصر برای رسیدگی به امور مردم بنشین، به کسانی که پرسشی دارند پاسخ ده و جاهلان را بیاموز و با دانشمندان مذاکره کن» و همچنین ایشان بر تعلیم فرزندان به ویژه تأکید کرده اند.(2)

و در وصیت خود به امام حسن علیه السلام می فرماید:

«فبادرتُک بالأدب قبل أن یقسو قلبک ویشتغل لبک؛ پس به ادب آموختنت پرداختم، قبل از آن که دلت سخت شود و خود هوایی دیگر گیرد».(3)

در سیره معصومان علیهم السلام، دوران کودکی و نوجوانی، دوران آموزش محسوب می شود و آموزش فرزندان در این دوران از وظایف والدین است. روایات در این زمینه بسیار است:

امام حسن علیه السلام فرزندان و برادرزادگان خود را جمع می کرد و به آنها می فرمود:

«إنّکم صغار قوم ویوشک أن تکونوا کبار قوم آخرین فتعلّموا العلم فمن لم یستطع منکم أن یحفظه فلیکتبه ولیضعه فی بیته؛ شما اکنون نونهالان ما هستید، ولی در آینده ای نزدیک بزرگان قومی دیگر خواهید شد، پس علم بیاموزید و هرکدام از شما نتوانست درس را حفظ کند، آن را بنویسد و به خانه ببرد».(4)

و در روایتی از حضرت رسول اکرم صلی الله علیه و آله و سلم نقل شده است:

1- (1) فاطمه رمضانی و مسعود حیدری، روش های تربیت اجتماعی کودک بر اساس قرآن و نهج البلاغه، ص 16؛ ر. ک: محمدتقی فلسفی، الحدیث (روایات ترتیبی از مکتب اهل بیت علیهم السلام).
2- (2) عبدالواحد تمیمی آمدی، تصنیف غررالحکم و دررالکلم، نامه 67.
3- (3) همان، نامه 31.
4- (4) شهید ثانی، منیه المرید فی آداب المفید والمستفید، محقق رضا مختاری، ص 34.