قرآن و تربیت اجتماعی کودک صفحه 264

- کودک را تشویق کنید واضح صحبت کند. زیرا لب سخن گفتن فاقد گیرایی بوده و هوش و ذکاوت شخص را پنهان می کند.

- در قرآن آیاتی در مورد گفتار نیک آمده است:

-(وَ قُولُوا لِلنّاسِ حُسْناً...) ؛(1) «و با مردم نیکو سخن گویید...».

در کنار نعمت های مادّی بهشت، نعمت های معنوی است.«لِباسُهُمْ فِیها حَرِیرٌ... وَ هُدُوا إِلَی الطَّیِّبِ مِنَ الْقَوْلِ»، سخنان دلنشین، ارمغان بهشتیان است. سخنانی روحپرور، و جمله ها و الفاظی نشاط آفرین و کلماتی پر از صفا و معنویت که روح را در مدارج کمال سیر می دهد و جان و دل انسان را می نوازد و پرورش می دهد.

-(وَ هُدُوا إِلَی الطَّیِّبِ مِنَ الْقَوْلِ...) ؛(2) «و به سوی گفتار پاک راهنمایی شوند...».

اگرچه به همه ی مردم نمی توان احسان کرد، ولی با همه می توان خوب سخن گفت. برخورد خوب و گفتار نیکو، نه تنها با مسلمانان، بلکه با همه ی مردم لازم است.

2 - زبان بدن

کودک شما به وسیله سخن گفتن و نیز زبان بدن با دیگران ارتباط برقرار می کند. کودکان گاه مفهوم زبان بدن مثل «دست زدن» را تشخیص می دهند. اما بسیاری از اوقات درک زبان بدن نیاز به باریک بینی بیشتر دارد. کودک باید دریابد که زبان بدن او پیامی در مورد احساساتش به دیگران منتقل می کند.

- دست به سینه بودن کودک نشانه محافظت او از خود است و او مایل به نزدیک شدن به دیگران نیست، اگر دست ما در اطراف بدن قرار گیرد و یا به حالت شل به هم قلاب شود، شخص صمیمی تر به نظر می رسد.

- کمی خم شدن کودک به گوینده نشانه علاقه او به سخنان گوینده است و اگر کمی به عقب متمایل شود، نشانه خجالت، تردید یا عدم علاقه مندی اوست.

- لبخند زدن نشانه صمیمیت و سعی برای درک مطالب گوینده است که باعث احساس