راز طلایی صفحه 128

وسیلۀ واکسن دچار بیماری نگردد و همیشه سالم و تندرست باشد بهتر از آن است که مریض گردد و به فکر معالجه و رفع آن بیفتد و در بحث ما هم مقصد اصلی همان داشتن حالت توجه و ذکر است که برای ما مهم و دارای نتیجه است حال اگر بتوانیم این حالت را ادامه و استمرار ببخشیم بهتر از آن است که غافل شویم و پس از مدتی متوجه غفلت خویش گردیم.(1)

ب) یقظه

انسانی که از غفلت خویش در می آید و به مبدأ، معاد و عمل به وظیفه خود پی می برد دارای حالت بیداری و یقظه است. تا وقتی کسی از خواب غفلت بیدار نگردد حرکت به سوی کمال خویش را آغاز نمی کند.

انسانی که در خواب ظاهری است حرکتی از اعضا و جوارح او دیده نمی شود و اگر حرکتی هم بکند، حرکت تحت فرمان عقل و اراده و دارای میزان و دقت نیست، و تنها وقتی می تواند حرکت کند و به مکانی که باید برود، می رود که از خواب بیدار شود یا او را بیدار کنند، آن وقت است که می توان به او تذکر داد که چرا اینجا نشسته ای الان باید در فلان مکان باشی. همچنین کسی که در حالت غفلت به سر می برد حرکتی به سمت کمال خویش ندارد، پس باید بیدار و متذکر گردد و به استعداد های نهفته خویش و امکانات بسیار زیاد درونی خود پی ببرد تا از آنها استفاده کرده و خود را به مقصد و هدف خلقت خویش برساند.(2)

ج) راه دوّم برای رهایی از بیماری غفلت

استمداد و استعانت از پروردگار و اهل بیت:است. خدایی که هرگز چُرت و خواب او را فرا نمی گیرد:

«لا تَاخُذُهُ سِنَهٌ وَ لا نَوم»

و هیچ گاه توجه به مطلبی او را غافل از مطالب دیگر نمی کند: