راز طلایی صفحه 269

«ای مردم شما به خدا نیازمندید، و خدا بی نیاز ستوده است».

و همین طور داریم:

«ألا بِذِکرِ الله تَطمَئِنُّ القُلوب»

«آگاه باش که با یاد خدا دل ها آرامش می یابد».

در آیۀ قبلی می فرماید، شما چیزی ندارید و خدا همه چیز دارد و در آیۀ بعد می فرماید، در ارتباط خداست که آرامش می یابید.

بنابراین، معلوم می شود که تا با او ارتباط پیدا نکنیم، آرامش نداریم و ارتباط با او سرمایۀ ماست و ارتباط با غیر او، موقتی و سست است و هر وقت آرامش نیست تزلزل هست.

اساساً در دل هر چیز و هر امری، که غیر خدا باشد، اضطرابی نهفته است. اگر انسان، تزلزل خود و دیگران را ارزیابی کند، به این نتیجه می رسد که ریشۀ همه تزلزل ها در متصل نبودن هر چیز، هر امر و هر کس به خداست.

هدف عالی حیات، قرب به خداست، و خدا، کمال مطلق است، و انسان، طالب کمال مطلق، اگر انسان به این هدف اعلاء نرسد، یا در راه این هدف نباشد، احساس پوچی و تزلزل می کند.

از این روی باید بدانیم که نیروی خود را صرف چه چیز می کنیم، آیا در جهت من اصلی و حق صرف می شود، یا در راه منِ مجازی و افکار و احوال پوچ، در چارچوب مِن مجازی.»(1)

2) چگونه زیستن

زندگی آدمی در کشاکش دهر با مشکلات زیادی روبرو است. از این روی بایستی چگونگی زیستن را بیاموزیم تا در آخرت نزد پروردگار خویش شرمسار نباشیم. برای این کار با استفاده صحیح از سرمایه های حیات از بشر بودن فاصله گرفته و انسان بشویم. و باز هم با شناخت فضیلت های انسانی و مکارم اخلاقی و گرایش به فرهنگ ملی مذهبی فردی متعالی شویم.