راز طلایی صفحه 349

«بدانید که در قرآن خواندنی که با تدبّر همراه نباشد، خیری نیست، بدانید که در عبادتی که با فهم و اندیشه توأم نباشد نیز خیری نیست»(1)

وای بر قاریان بدون تدبّر!

عبدالله عمر به عایشه همسر پیامبر(صلی الله علیه وآله)گفت: عجیب ترین چیزی که از پیامبر(صلی الله علیه وآله)دیدی چه بود؟ جواب داد: کارهای پیامبر(صلی الله علیه وآله)همه اش عجیب بود. شبی از شب ها پیامبر(صلی الله علیه وآله)به منزل من آمد و در بستر خوابید اندکی استراحت نکرده بود که برخاست و وضو گرفت و به نماز ایستاد و آنقدر در نماز گریه کرد که جلوی لباسش از اشک چشمش تر شد. آنگاه بر زمین نشست و چندان گریه کرد که اشک هایش بر کنارش فرو ریخت.

بعد از آن سر به سجده گذارد و آنقدر گریه کرد که اشک چشمش زمین سجده اش را تر کرد و تا صبح گریان بود.

بلال آمد و او را برای نماز صبح طلبید، اما آن حضرت را گریان دید.

عرض کرد یا رسول الله! چرا گریه می کنی؟ شما که مشمول آمرزش خدا در گذشته و آینده ای ؟

پیامبر(صلی الله علیه وآله)فرمود: «اَفَلا اَکُونُ عَبداً شَکُوراً» «بنده سپاسگزاری نباشم؟» چرا نگریم که خدای تعالی در شبی که گذشت آیاتی را بر من نازل کرد و آیات 190 تا 194 سورۀ آل عمران را قرائت کرد و آنگاه فرمود: «وَیلٌ لِمَن قَرَأَها وَلَم یَتَفَکَّرْهُ فیها»؛ «وای بر کسی که این آیات را بخواند و در آنها نیندیشد».(2)

تلاوت قرآن ایمان به خدا و روز بازپسین را می طلبد، چرا که، هر قدر ایمان آدمی قوی تر باشد موجب خشوع بیشتر و تقرب به او گردیده و قرآن با گوشت و پوست او آمیخته تر می گردد.