راز طلایی صفحه 71

و نه در امواج دریا فرومی رود. در پرتو ایمان، انسان که کامیابی و میل به هدف را در سر می پروراند سختی ها و مرارت ها را آسان می شمارد و با خار و تیر هم بستر می گردد و نمی نالد. گاهی برای عشق به هدف از هستی ساقط می شود و جان ومال خود را فدای هدف می کند یا با چهرۀ باز به استقبال مرگ می رود و با نشاط فراوان در راه هدف جان می سپارد.

نشان مرد مؤمن با تو گویم اگر مرگش رسد خندان بمیرد

این همان عشق، اعتقاد و ایمان به هدف است که فضانوردان را تا آستانۀ مرگ می کشاند و برای گشودن طلسم آسمان ها و تسخیر کرات سماوی آنان را به تلاش همه جانبه وادار می کند. چهارده قرن پیش در بیابان بدر، مسلمانان که شمارۀ آنها از سیصد و سیزده نفر تجاوز نمی کرد، و از نظر ابزار جنگی و دفاعی تجهیز کافی نداشتند، با ارتش مجهز و نیرومند قریش روبرو شدند. احتمال پیروزی مسلمانان از نظر محاسبۀ یک کارشناس نظامی بسیار ناچیز بود و هرگز تصور نمی شد که این گروه ناچیز سازمان یک ارتش نیرومند را در هم کوبند. ولی بر خلاف پندارهای مردم مادی و کارشناسان ماده پرست، یک اقلیت دارای نیروی ایمان به هدف، در ظرف چند ساعت بر یک ارتش مجهز پیروز گردید.

علت کامیابی و پیروزی این اقلیت همان ایمان به هدف بود که مرگ و شهادت را برای آنها آسان کرد. این حقیقتی است که خود دشمن به آن اعتراف کرده بود، زیرا پیش از نبرد قهرمانی از سپاه دشمن مأمور شد که قدرت مادی و روحی سپاه مسلمانان را ارزیابی کند و گزارش صحیحی در این باره به فرماندهی کل قوا تسلیم نماید. او پس از یک بررسی صحیح چنین گزارش داد:

مسلمانان اگر چه از نظر شماره در اقلیت هستند ولی از نظر توانایی روحی و استقامت در راه عقیدۀ خود بسیار ممتازند. آنان جمعیتی هستند که جز شمشیرهای خود پناهگاهی ندارند. تا هر نفر از آنها یک نفر از شما را بکشد کشته نخواهد شد. هر گاه به تعداد خودشان از شما کشتند دیگر زندگی چه سودی خواهد داشت.(1)