حج برنامه تکامل صفحه 185

از محمد بن سنان نقل است که امام ابوالحسن الرضا علیه السلام، به او نوشتند علت این‌که منی منی نامیده شده است، آن است که جبرئیل علیه السلام در آن‌جا، به ابراهیم علیه السلام گفت:تمنّ علی ربک ما شئت هر چه می‌خواهی از خدایتتمنّا و خواهش کن.

و این‌جاست که باید حجاج بیت‌اللَّه و زائران خدا، برای آخرین بار خود را از باقی‌مانده آلودگی‌ها و تیرگی‌های جان، شست‌وشو دهند و دل را از هر چه که هست، از لوث تعلّقات نامرضیّ خدا، تطهیر کنند و جز اشتیاق لقای خدا و سرنهادن به آستانبیت خدا، در سویدای جان نپرورانند، تا اجازه و اذن ورود به بارگاه قدس، به نامشان صادر شود و رو به کعبه و بیت محرّم حرکت کنند:

قال: حَدَّثَنِی مَنْ سَأَلَ الصّادِقَ علیه السلام ذلک فَقال: لِانَّ الْکَعْبَةَ بَیْتُ اللَّهِ وَالْحَرَمَ حِجابُهُ وَالْمَشْعَرَ بابُهُ فَلَمَّا انْ قَصَدَهُ الزّائِرُونَ وَقَفَهُمْ بِالْبابِ حَتَّی اذِنَ لَهُمْ بِالدُّخُولِ ثُمَّ وَقَفَهُمْ بِالْحِجابِ الثّانِی وَهُوَ مُزْدَلِفَة فَلَمّا نَظَرَ الی طُولِ تَضَرُّعِهِمْ امَرَهُمْ بِتَقْریبِ قُرْبانِهِمْ فَلَمَّا قَرَّبُوا قُرْبانَهُمْ وَقَضَوا تَفَثَهُمْ وَتَطَهَّرُوا مِنَ الذُّنُوبِ الَّتِی کانَتْ لَهُمْ حِجاباً دُونَهُ امَرَهُمْ بِالزِّیارَةِ عَلی طَهارَةٍ. قالَ: فَقُلْتُ: فَلِمَ کَرِهَ الصِّیامَ فِی ایَّامِ التَّشْرِیقِ؟ فقال: لِانَّ الْقَوْمَ زُوّارُ اللَّهِ وَهُمْ (اضْیافُهُ و) فی ضِیافَتِهِ وَلا یَنْبَغِی لِلضَّیْفِ انْ یَصُومَ عِنْدَ مَنْ زارَهْ وَاضافَهُ. (1) 1 عز و جل الحمد لله ی بسم الله الرحمن الرحیم شده‌ا صدق الله العظیم الله اکبر خراجی‌نی کل الحقوق محفوظه ت.

راوی می‌گوید: نقل کرد برای من کسی که از امام صادق علیه السلام درباره سرّ وقوف حجّاج در مشعر و منی پیش از رفتن به زیارت بیت سؤال کرده بود که امام علیه السلام فرمود: برای این که کعبه، خانه خداست و حرم، حجاب او و مشعر، باب اوست (درب ورود به حرم). وقتی زائران، قصد زیارت بیت خدا می‌کنند (بعد از گذشتن از موقف عرفات) دستور توقف در بیرون در، به آنان داده می‌شود (در مشعرالحرام) تا آن که اذن دخول به حرم، به آنها اعطا می‌گردد. سپس در حجاب دوم که مزدلفه است متوقّفشان می‌سازند (شاید مقصود از مزدلفه در اینجا سرحدّ منی باشد). پس چون خدا، طول تضرّع و زاری آنان را دید، دستور تقریب قربان می‌دهد. و بعد از آن که قربانی‌های خود را آوردند و کثافات را از (جسم و روح) خود زایل کردند و از گناهان- که

1- علل الشرایع، جلد 2، ص 128.