نفس: مجموعه سخنرانیهای حسین انصاریان صفحه 2

بسم الله الرحمن الرحیم الحمدلله رب العالمین و صلّی الله علی جمیع الانبیاء والمرسلین

و صلّ علی محمد و آله الطاهرین.

خدای تبارک و تعالی در سورۀ مبارکۀ یس می فرماید:

«سُبْحٰانَ الَّذِی خَلَقَ الْأَزْوٰاجَ کُلَّهٰا مِمّٰا تُنْبِتُ الْأَرْضُ وَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ وَ مِمّٰا لاٰ یَعْلَمُونَ» (1)

این سوره از سوره های بسیار مهم قرآن مجید است که در مکۀ معظمه نازل شده و حاوی بسیاری از مثال های مهم الهی است. اهمیت این سوره به دلیل مطالب موجود در آن است. پیامبر بزرگ اسلام صلی الله علیه و آله از این سوره به قلب قرآن تعبیر کرده اند. (2)همان طور که قلب برای بدن، مرکز حیات است، سورۀ مبارکۀ

«یس» هم، خزینۀ معلومات قرآن مجید است که تمام گنج های معارف الهی را می توان در این سورۀ مبارکه یافت. آن چه انسان از معارف الهی و انسانی لازم دارد، خداوند تبارک و تعالی، در ضمن این سورۀ مبارکه بیان فرموده است.

در این آیۀ شریفه نکاتی وجود دارد که می تواند مقدمه ای برای بحث مهمی باشد که مورد نظر است. خداوند تبارک و تعالی در قسمت اول آیۀ شریفه خود را با کلمۀ «سُبْحٰانَ اللّٰهِ» از آن چه غیر خودش دربارۀ او گفته، منزّه و پاک دانسته است.