نفس: مجموعه سخنرانیهای حسین انصاریان صفحه 49

بلکه حیواناتی که درّنده اند و هیچ نقشی در زندگی انسان ندارند. خواستۀ خداوند بزرگ این است که انسان نفس اش را در مسیری قرار دهد که قرآن مجید و روایات از آن مسیر به مسیر إلی اللّٰه یا سیر الی اللّٰه تعبیر کرده اند.

برای این که نفس در سیر الی اللّٰه قرار گیرد، بیداران راه خدا چهار سفر قائل شده اند که آخرین مرحلۀ نفس لقای حقّ است، خداوند تبارک و تعالی به او مأموریت می دهد که سفر آخر را طی کند. اکنون که به من رسیدی به خلق برگرد و خلق را هم دعوت کن تا آنها هم به من برسند.

در حقیقت، این سیر آخر، همان واقعیتی است که قرآن مجید از آن، به رسالت و نبوّت و امامت تعبیر می کند. از مرحلۀ نازلۀ نبوت و امامت هم، به امر به معروف و نهی از منکر تعبیر می کند، که در این برگشت «مِنَ الحق الی الخلق» نه تنها نفس از وجود مقدّس محبوب و معشوق دور نمی شود، بلکه در این سفر آخر، نورانیّت بیشتری، قدرت فوق العاده تری و اوصاف عالی تر و پسندیده تری را کسب می کند و به مقامات بسیار مهم تری خواهد رسید تا این سیر آخر تمام شود و از این خانۀ طبیعی، قفس بدن را بشکند و خارج شود و به مقام باعظمت درک ناپذیری برسد که قرآن می فرماید:

«اِرْجِعِی إِلیٰ رَبِّکِ رٰاضِیَهً مَرْضِیَّهً* فَادْخُلِی فِی عِبٰادِی* وَ ادْخُلِی جَنَّتِی» (1)

این «جَنَّتِی» که در آیۀ شریفه با «یاء» نسبت بیان شده، غیر از آن بهشتی است که مرتب در قرآن مجید از اهل ایمان و دارندگان عمل صالح دعوت می کند تا خود را به آن برسانند. این «جَنَّتِی» از آنِ بندگان ممتاز و خاصّان درگاه است، به تعبیر قرآن مجید، از آنِ مقرّبان است، از آنِ «اَلسّٰابِقُونَ السّٰابِقُونَ» (2)است و باز به تعبیر خودِ قرآن مجید، از آنِ اولیای خداست که نام های دیگری هم به دلیل آن مقامات عالی