داستان های مبارزه با نفس صفحه 34

در کلامی دیگر، حضرت علی(ع) دراین باره فرمود:

أَلا وَ اِنَّ الدُّنْیا دارٌ غَرّارَهٌ خَدّاعَهُ تَنْکِحُ فِی کُلِّ یوْمٍ بَعْلاً وَ تَقْتُلُ فِی کُلِّ لَیلَهٍ أهْلاً وَ تُفَرِّقُ فِی کُلِّ ساعَهٍ شَمْلاً. (1)

آگاه باشید که دنیا خانه غرورآوری است خُدعه گر [که] هر روز شوهری تازه می کند و هر شب عده ای از اهل خود را می کشد و در هر لحظه، جمعی را از هم می پاشد.

در نهایت، مولای متقیان، علی(ع)، معیار تقوا را چنین بیان می دارد: «مِلاکُ التُّقی رَفْضُ الدُّنْیا؛ معیار تقوا، رها کردن دنیاست.»(2) با نظر به حجم انبوه روایات درباره دنیا و لزوم دل گسستن از دنیا و دل بستن به سرای آخرت، به اهمیت این موضوع پی می بریم. خوشا به حال کسانی که در زندگی خود این معارف را معنا کردند و به ما نشان دادند. اینک به چند نمونه از این مبارزان با دنیا اشاره می کنیم تا شاید ما نیز مانند آنها یا بهتر از آنها در این راه قدم نهیم و پیروز شویم.

علی، آری؛ دنیا، نه

علی، آری؛ دنیا، نه

حجت الاسلام والمسلمین دکتر محمّدهادی امینی (فرزند علامه امینی) می گوید: «عشق و محبت بی کرانه و سرشار امیرالمؤمنین علی(ع) چنان وجود و قلب علامه امینی را مسخّر و منقاد و مطیع خود ساخته بود که جز وجود امیرالمؤمنین(ع)، در نظر او دنیا و مردم، مفهومی نداشت. یک روز هشت تن از علمای بزرگ اهل تسنن بغداد خدمت آقا آمدند. هوا