داستان های مبارزه با نفس صفحه 65

«ایشان پس از رحلت میرزای شیرازی اول فرمود: «من شایسته مرجعیت نیستم؛ زیرا ریاست دینی و مرجعیت اسلامی به غیر از علم فقه، امور دیگری لازم دارد، از قبیل: اطلاع از مسائل سیاسی و شناختن موضع گیری های درست در هر کار و اگر من در این امر دخالت کنم، به تباهی کشیده می شود. برای من غیر از تدریس، کار دیگری جایز نیست.» بدین گونه مردم را به میرزا محمدتقی شیرازی ارجاع می دهد».(1)

ترک نماز جماعت

ترک نماز جماعت

یکی از دوستان محدّث قمی می گوید: «اگر شیخ عباس محدث قمی چند روز در جایی مرتب به نماز می ایستاد و مردم پشت سر وی صف بسته و نماز جماعت می گزاردند، همین که مکبّر پیدا می شد و تکبیر می گفت، دیگر نماز جماعت را ادامه نمی داد».(2)

جالب است بدانیم که محدث قمی رحمه الله همان کسی است که شب جمعه ای، پس از نماز شب، در نجف اشرف مشغول خواندن سوره «یس» می شود [و] وقتی که به آیه شریفه 63: «هذِهِ جَهَنَّمُ الّتِی کُنْتُمْ تُوعَدُونَ» می رسد، چند بار آن را تکرار می کند و پیوسته می گوید: «أعُوذُ بِاللهِ مِنَ النّارِ؛ پناه می برم به خداوند از آتش جهنّم» _ و چنان منقلب می شود که _ نمی تواند بقیه سوره را بخواند و به همان حال باقی می ماند تا هنگام اذان صبح که مشغول نماز می شود.(3)

1- سیمای فرزانگان، ص 139؛ محمدرضا حکیمی، بیدارگران اقالیم قبله، قم، دلیل ما، 1382، صص 126 و 127.
2- سیمای فرزانگان، ص 145.
3- سیمای فرزانگان، ص 145.