تجربه شیرین ندامت صفحه 21

تَوَقُّوا الذُّنُوبَ ، فَما مِنْ بَلِیَه وَلانَقْصِ رِزْق اِلاّ بِذَنْب حَتّی الخَدْشَ والکَبْوَهَ والمُصیبَه ، قالَ اللهُ عَزَّوَجَلَّ :

( وَ ما اَصابَکُمْ مِنْ مُصیبَه فَبِما کَسَبْ اَیْدیکُمْ وَ یَعْفُو عَنْ کَثیر ) (1) . (2)

از گناهان بپرهیزید که هیچ بلاء و کمبود روزی ای نیست مگر به خاطر گناهی ( که انجام می دهید ) ، حتی خراشی که بر بدن وارد می شود ، لغزیدن و به زمین خوردن ( شما ) و مصیبتی که بر روح و پیکرتان وارد می گردد ( آثار گناهان شما است ) ! خداوند می فرماید :

« هر مصیبت و ناراحتی که به شما سرایت می کند به خاطر کردار زشتی است که به دست خود کسب کرده اید و خدا بسیاری از گناهان را می بخشد ! » .

گویا مقصود امیرالمؤمنین (علیه السلام) از استدلال به این آیه کریمه این است : بلاها و سختی هایی که مؤمن در این دنیا می بیند نتیجه غضب خدا بر بنده اش به خاطر اندکی از گناهان اوست . با این که خدا بسیاری از گناهان او را می بخشد ، باز این همه مصیبت و ناراحتی متوجّه

او می گردد ، وای از آن روزی که خدا بخواهد بندگانش را به تمام کردار ناشایستشان مؤاخذه کند .

امیرالمؤمنین (علیه السلام) در بیان نورانی دیگری عقوبت گناه شیعیانشان را چنین بیان می فرمایند :

ما مِنَ الشّیعَهِ عَبْدٌ یُقارِفُ اَمْراً نَهَیْناهُ عَنْه فَیَمُوتُ حَتّی یُبْتَلی بِبَلِیَّه تُمَحِّصُ بِها ذُنُوبَه ، اِمّا فی مال وَ اِمّا فی وَلَد وَ اِمّا فی نَفْسِهِ حَتّی یَلْقی اللهَ عَزَّوَجَلَّ وَ مالَهُ ذَنْبٌ ، وَ اِنَّهُ لَیَبْقی عَلَیْهِ الشَّیْءُ مِنْ ذُنُوبِه ، فَیُشَدَّدُ بِهِ عَلَیْهِ عِنْدَ مَوْتِه . (3)

هر بنده ای که شیعه ما باشد و مرتکب کاری گردد که ما او را از آن نهی کرده ایم و با آن حال بمیرد ، گرفتار بلایی می شود تا گناهان او را پاکیزه سازد و این گرفتاری یا در مال اوست یا در فرزند او ، یا در خود او ، تا آن که خدا را در حالی ملاقات کند که هیچ گناهی بر او نمانده باشد .

در مورد شخصی که مقداری از گناهانش باقی مانده باشد ( و با دیدن این گرفتاری ها پاک نشود ) هنگام مرگ ، کار بر او سخت می شود ( و با سکرات مرگ و سختی های جان کندن گناهش می ریزد ) .