تجربه شیرین ندامت صفحه 251

علاوه بر پیامبر (صلی الله علیه وآله وسلم) امامان دوازده گانه شیعه (علیهم السلام) نیز ، هنگامی که اعمال شیعیان بر آن ها عرضه می شود ، اگر در نامه عملشان گناهی ببینند ، برای آنان استغفار می کنند و از خدا عفو و بخشش می طلبند .

موسی بن سیّار گوید :

در خدمت امام رضا (علیه السلام) بودم ، در هنگامی که آن حضرت به دیوارهای شهر توس نزدیک شده بودند . ناگهان صدای شیون و ناله ای به گوشم رسید ، دنبال صدا رفتم ، جنازه ای دیدم ( که عده ای آن

را به دوش می کشیدند ) ، به مجرّدی که چشمم به جنازه افتاد ، دیدم آقا و مولایم پا از رکاب خالی کردند از اسب پیاده شدند ، به طرف جنازه حرکت کرده و آن را بلند نمودند و همچون برّه نوزادی که به مادر پناه می برد و به او می چسبد ، خود را به آن جنازه می چسباندند ( دور آن می گشتند و او را تشییع می کردند ) .

سپس متوجّه من گردیده و فرمودند :

یا مُوسَی بْنِ سَیّارِ ، مَنْ شَیَّعَ جِنازَهَ وَلِیٍّ مِنْ أَوْلِیائِنا ، خَرَجَ مِنْ ذُنُوبِه کَیَوْم وَلَّدَتْهُ أُمُّه لاذَنْبَ عَلَیْهِ .

ای موسی ! هر کس جنازه دوستی از دوستان ما را تشییع کند; همانند روزی می شود که مادرش او را زاییده و هیچ گناهی بر او نیست و از گناهانش بیرون می رود .

موسی بن سیّار ادامه می دهد :

جنازه را آوردند ، و کنار قبر بر روی زمین گذارند .

ناگهان دیدم مولایم علی بن موسی (علیه السلام) به طرف جنازه رفتند ، مردم را کنار زدند ، تا خود را به آن رساندند آن گاه دست مبارکشان را روی سینه میّت گذارده و فرمودند :