جوان و توبه صفحه 126

آیا برای کسانی که ایمان آورده اند هنگام آن نرسیده که دلهایشان به یاد خدا و آن حقیقتی که نازل شده نرم [و فروتن] گردد؟(1)

این سخنان آسمانی چنان در قلب فضیل اثر گذاشت که به خود آمده و از تصمیمش منصرف شد و در آن حال با خود گفت: وقت آن رسیده است که دلم به ذکر خدا خاشع شود. با کمال اخلاص و صفای دل، از کرده های زشت خویش پشیمان گردید و از صمیم قلب به سوی خدا بازگشت. فضیل آن شب را به خرابه ای پناه برد از قضا در آن خرابه کاروانی بار انداخته بود، که صبحگاهان از آن جا به صفر خود ادامه دهند. نیمه شب یکی از کاروانیان گفت خوب است که اکنون از این جا کوچ کرده به سفر خود ادامه دهیم، دیگری گفت مگر نمی دانید فضیل، راهزن مشهور در این راه است، اگر در این وقت شب حرکت کنیم از شر او در امان نخواهیم بود.

فضیل همین که این جملات را شنید، بسیار متأثر شد که چرا باید دل های عده ای از ترس من در اضطراب و پریشانی باشند، از این رو با صورتی گشاده به سوی کاروانیان رفت و خود را به آنان معرفی نمود . گفت از این به بعد نگران